فرا ق

خاتمیت

2011-10-05T23:38:00.000-07:00

بهر این خاتم شده‌است او که به جود

مثل او نه بود و نه خواهند بود

چونکه در صنعت برد استاد، دست

نه تو گویی، ختم صنعت در تو است؟

در گشاد ختم‌ها تو خاتمی

در جهان روح‌بخشان، حاتمی

هست اشارات محمد، المراد

کل گشاد اندر گشاد اندر گشاد

(دفتر ششم، ۱۷۱-۱۷۴)

از درم‌ها نام شاهان برکنند

نام احمد تا ابد برمی‌زنند

نام احمد نام جمله انبیاست

چونکه صد آمد، نود هم پیش ماست

(دفتر اول ۱۱۰۵-۱۱۰۶)

وحی

2011-09-11T22:04:00.000-07:00

قسمت‌هایی از کتاب «میناگر عشق» شرح موضوعی مثنوی اثر کریم زمانی

وحی، از حیطه حواس آدمیان خارج است

پس محل وحی گردد گوش جان

وحی چه‌ بود؟ گفتنی از حس،نهان

گوش جان و چشم جان جز این حس است

گوش عقل و گوش ظن، زین مفلس است

(۱۴۶۱-۱۴۶۲ دفتر اول)

گفت پیغمبر که آواز خدا

می‌رسد در گوش من همچون صَدا

مهر در گوش شما بنهاد حق

تا به آواز خدا نارد سبق

نک صریح، آواز حق می‌آیدم

همچو صاف از درد می‌پالایدم

(دفتر دوم، ۲۸۸۰-۲۸۸)

حقیقت وحی مکتوم است

نه نجوم است و نه رمل است و نه خواب

وحی حق، والله اعلم بالصواب
(دفتر چهارم ۱۸۵۲)

از میان جسم و روح و عقل و وحی، وحی از همه پوشیده‌تر است
جسم، ظاهر، روح مخفی آمده‌است
جسم همچون آستین، جان همچو دست

باز عقل از روح، مخفی‌تر بود

حسّ سوی روح، زوتر ره برد

جنبشی بینی بدانی زنده است

این ندانی که ز عقل آکنده است

تا که جنبش‌های موزون سر کند

جنبش مس را به دانش زر کند

زان مناسب آمدن افعال دست

فهم آید مر تو را که عقل هست

روح وحی از عقل، پنهان‌تر بود

زانکه او غیب است، او زان سر بود

(دفتر دوم ۳۲۵۳-۳۲۵۸)

وحی به منزله آبی حیات بخش است

پس بدان کآب مبارک ز آسمان

وحی دلها باشد و صدق بیان

(دفتر سوم ۴۳۱۷)

آب وحی حق بدین مرده رسید

شد ز خاک مرده‌ای زنده پدید

تا نیاید وحی، تو غره مباش

تو بدان گلگونه طالَ بَقاش

(دفتر چهارم ۱۶۵۷-۱۶۵۸)

وحی زداینده خطاهاست

مومنا، ینظر بنورالله شدی

از خطا و سهو ایمن آمدی

(دفتر چهارم ۱۸۵۵)

برای شناخت عقل از وهم، باید وحی را معیار قرار داد

بی محک پیدا نگردد وهم و عقل

هر دو را سوی محک کن زود نقل

این محک قرآن و حال انبیا

چون محک مر قلب را گوید بیا

(دفتر چهارم ۲۳۰۳-۲۳۰۴)

وحی، منشأ جمیع علوم و فنون و معارف است

جمله حرفت‌ها یقین از وحی بود

اوِل او، لیک عقل آن را فزود

هیچ حرفت را ببین کاین عقل ما

تان او آموختن بی اوستا؟

گرچه اندر مکر، موی‌اشکاف بد

هیچ پیشه، رام بی‌اُستا نشد

دانش پیشه از این عقل ار بُدی

پیشه‌ای بی اوستا حاصل شدی

(دفتر چهارم ۱۲۹۷-۱۳۰۰)

این نجوم و طب وحی انبیاست

عقل و حس را سوی بی‌سو ره کجاست

عقل جزوی، عقل استخراج نیست

جز پذیرای فن و محتاج نیست

قابل تفهیم و فهم است این خرد

لیک صاحب وحی تعلیمش دهد

(دفتر چهارم ۱۲۹۴-۱۲۹۶)

وحی مراتب مختلف دارد

گیرم این وحی نبی گنجور نیست

هم کم از وحی دل زنبور نیست

چونکه اوحَی الرّب الی النحل آمده‌است

خانه وحی‌اش پر از حلوا شده‌است

او به نور وحی حق عزّ و جل

کر عالم را پر از شمع و عسل

این که کرّمناست و بالا می‌رود

وحی‌اش از زنبور کی کمتر بود؟

(دفتر پنجم ۱۲۸۸-۱۲۳۱)

عقل جزوی محتاج وحی است

راند دیوان را حق از مرصاد خویش

عقل جزوی را ز استبداد خویش

که سری کم کن، نه‌یی تو مستبد
بلکه شاگرد دلیّ و مستعد

رو بر دل، رو که تو جزو دلی
هین که بنده پادشاه عادلی
(دفتر چهارم ۳۳۳۹-۳۳۴۲)

گر به فضلش پی ببردی هر فضول
کی فرستادی خدا چندین رسول

عقل جزوی همچو برق است و درخش

در درخشی کی توان شد سوی وحش

نیست نور برق بهر رهبری

بلکه امر است ابر را که می‌گری

برق عقل ما برای گریه است

تا بگرید نیستی، در شوق هست

عقل کودک گفت بر کتّاب تن
لیک نتواند به خود آموختن

عقل رنجور آردش سوی طبیب

لیک نبود در دوا عقلش مصیب

ذَرْهُمْ

2011-01-03T09:51:00.000-08:00

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ

الَرَ تِلْكَ آيَاتُ الْكِتَابِ وَقُرْآنٍ مُّبِينٍ

رُّبَمَا يَوَدُّ الَّذِينَ كَفَرُواْ لَوْ كَانُواْ مُسْلِمِينَ

ذَرْهُمْ يَأْكُلُواْ وَيَتَمَتَّعُواْ وَيُلْهِهِمُ الأَمَلُ فَسَوْفَ يَعْلَمُونَ

الف لام راء اين است آيات كتاب و قرآن روشنگر

چه بسا كسانى كه كافر شدند آرزو كنند كه كاش مسلمان بودند

بگذارشان تا بخورند و برخوردار شوند و آرزو سرگرمشان كند پس به زودى خواهند دانست

15-1,2,3

چو ها نشسته به پهلوی لام اللهم

2010-12-01T10:06:00.000-08:00

مرا اگر تو نخواهی منت به جان خواهم

وگر درم نگشایی مقیم درگاهم

چو ماهیم که بیفکند موج بیرونش

به غیر آب نباشد پناه و دلخواهم

کجا روم به سر خویش کی دلی دارم؟

من و تن و دل من سایه شهنشاهم

به توست بیخودیم گر خراب و سرمستم

به توست آگهی من اگر من آگاهم

نه دلربام تویی؟ گر مرا دلی باقی است

نه کهربام تویی؟ گر مثل پر کاهم

نه از حلاوت حلوای بی‌حد لب توست

که چون کلیچه فتاده کنون در افواهم؟

ز هر دو عالم پهلوی خود تهی کردم

چو ها نشسته به پهلوی لام اللهم

ز جاه و سلطنت و سروری نیندیشم

بس است دولت عشق تو منصب و جاهم

چو قل هو الله مجموع غرق تنزیهم

نه چون مشبهیان سرنگون اشباهم

اگر تتار غمت خشم و ترکیی آرد

به عشق و صبر کمربسته همچو خرگاهم

اگر چه کاهل و بی‌گاه خیز قافله‌ام

به سوی توست سفرهای گاه و بی‌گاهم

برآ چو ماه تمام و تمام این تو بگو

که زیر عقده هجرت بمانده چون ماهم

غریب را دل سرگشته با وطن باشد

2010-10-20T16:03:00.000-07:00

قرآن

2010-09-23T16:23:00.000-07:00

قرآن همچو عروسی است

با آنکه چادر را کشی

او روی به تو ننماید

آنکه آن را بحث می‌کنی و تو را خوشی و بحثی حاصل نمی‌شود

آن است که چادر کشیدن تو را رد کرد و با تو فکر کرد

و خود را به تو زشت نمود

یعنی من آن شاهد(زیبارو) نیستم

او قادر است به هر صورت که خواهد بنماید

اما اگر چادر او نکشی و رضای او طلبی

بروی کشت او را آب دهی

از دور خدمت‌های او کنی

در آنچ رضای اوست کوشی

بی آنکه چادر کشی به تو روی بنماید

فیه ما فیه

قرب الجل الیه و الرسن

2010-09-13T19:25:00.000-07:00

علم رسمی سر به سر قیل است و قال

نه از او کیفیتی حاصل، نه حال

طبع را افسردگی بخشد مدام

مولوی باور ندارد این کلام

وه! چه خوش می‌گفت در راه حجاز

آن عرب، شعری به آهنگ حجاز

کل من لم یعشق الوجه الحسن

قرب الجل الیه و الرسن

یعنی: آن کس را که نبود عشق یار

بهر او پالان و افساری بیار

گر کسی گوید که: از عمرت همین

هفت روزی مانده، وان گردد یقین

تو در این یک هفته، مشغول کدام

علم خواهی گشت، ای مرد تمام؟

فلسفه یا نحو یا طب یا نجوم

هندسه یا رمل یا اعداد شوم

علم نبود غیر علم عاشقی

مابقی تلبیس ابلیس شقی

علم فقه و علم تفسیر و حدیث

هست از تلبیس ابلیس خبیث

زان نگردد بر تو هرگز کشف راز

گر بود شاگرد تو صد فخر راز

هر که نبود مبتلای ماهرو

اسم او از لوح انسانی بشو

سینه‌ی خالی ز مهر گلرخان

کهنه انبانی بود پر استخوان

تا به کی افغان و اشک بی‌شمار؟

از خدا و مصطفی شرمی بدار

از هیولا تا به کی این گفتگوی؟

رو به معنی آر و از صورت مگوی

این علوم و این خیالات و صور

فضله‌ی شیطان بود بر آن حجر

لوح دل از فضله‌ی شیطان بشوی

ای مدرس! درس عشقی هم بگوی

چند و چند از حکمت یونانیان؟

حکمت ایمانیان را هم بدان

چند زین فقه و کلام بی‌اصول

مغز را خالی کنی، ای بوالفضول

صرف شد عمرت به بحث نحو و صرف

از اصول عشق هم خوان یک دو حرف

دل منور کن به انوار جلی

چند باشی کاسه لیس بوعلی؟

سرور عالم، شه دنیا و دین

سؤر مؤمن را شفا گفت ای حزین

سؤر رسطالیس و سؤر بوعلی

کی شفا گفته نبی منجلی؟

سینه‌ی خود را برو صد چاک کن

دل از این آلودگی‌ها پاک کن

شیخ بهایی

(tarabestan.com)

ادب

2010-06-26T22:30:00.000-07:00

هر که سرمایه از ادب کندی

در بسیط زمین طرب کندی

هر که را ام و اب ادب نکند

گردش روز و شب ادب کندی

دم خر و پر فرشته

2010-06-17T00:37:00.000-07:00

احوال آدمی همچنان است که پر فرشته را آورده‌اند و بر دم خری بسته‌اند

تا باشد که آن خر از پرتو صحبت فرشته، فرشته گردد

فیه ما فیه

طلاییه

2010-05-12T21:29:00.000-07:00

تو را دارم ای گل جهان با من است

تو تا با منی جان جان با من است

چو می تابد از دور پیشانی ات

کران تا کران آسمان با من است

کنار تو هر لحظه گویم به خویش

که خوشبختی بی کران با من است

روانم بیاساید از هر غمی

چو بینم که مهرت روان با من است

چه غم دارم از تلخی روزگار

شکرخنده آن دهان با من است

فریدون مشیری

ای دل همین جا لنگ شو

2010-04-29T09:13:00.000-07:00

نبود چنین مه در جهان ای دل همین جا لنگ شو

از جنگ میترسانیم گر جنگ شد گو جنگ شو

ماییم مست ایزدی زان بادههای سرمدی

تو عاقلی و فاضلی دربند نام و ننگ شو

رفتیم سوی شاه دین با جامههای کاغذین

تو عاشق نقش آمدی همچون قلم در رنگ شو

در عشق جانان جان بده بیعشق نگشاید گره

ای روح این جا مست شو وی عقل این جا دنگ شو

شد روم مست روی او شد زنگ مست موی او

خواهی به سوی روم رو خواهی به سوی زنگ شو

در دوغ او افتادهای خود تو ز عشقش زادهای

زین بت خلاصی نیستت خواهی به صد فرسنگ شو

گر کافری میجویدت ور مومنی میشویدت

این گو برو صدیق شو و آن گو برو افرنگ شو

چشم تو وقف باغ او گوش تو وقف لاغ او

از دخل او چون نخل شو وز نخل او آونگ شو

هم چرخ قوس تیر او هم آب در تدبیر او

گر راستی رو تیر شو ور کژروی خرچنگ شو

ملکی است او را زفت و خوش هر گونه ای میبایدش

خواهی عقیق و لعل شو خواهی کلوخ و سنگ شو

گر لعل و گر سنگی هلا می‌غلط در سیل بلا

با سیل سوی بحر رو مهمان عشق شنگ شو

بحری است چون آب خضر گر پر خوری نبود مضر

گر آب دریا کم شود آنگه برو دلتنگ شو

میباش همچون ماهیان در بحر آیان و روان

گر یاد خشکی آیدت از بحر سوی گنگ شو

گه بر لبت لب مینهد گه بر کنارت مینهد

چون آن کند رو نای شو چون این کند رو چنگ شو

هر چند دشمن نیستش هر سو یکی مستیستش

مستان او را جام شو بر دشمنان سرهنگ شو

سودای تنهایی مپز در خانه خلوت مخز

شد روز عرض عاشقان پیش آ و پیش آهنگ شو

آن کس بود محتاج می کو غافل است از باغ وی

باغ پرانگور وی ای گه باده شو گه بنگ شو

خاموش همچون مریمی تا دم زند عیسی دمی

کت گفت کاندر مشغله یار خران عنگ شو

با تشکر از کتایون

از كجاست تا به كجا؟

2010-04-23T20:44:00.000-07:00

گفتمش بين ما و حضرت دوست

بازگو از كجاست تا به كجا

گفت برداشتن زخود قدمی

گام ديگر نهاده بر دو سرا

سومين گام بر در معشوق

اين ره ، اين منزل ، اين سر ، اين سودا

شادروان الهی قمشه‌ای

كَلَمْحِ الْبَصَرِ

2010-04-21T09:55:00.000-07:00

وَلِلّهِ غَيْبُ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ

وَمَا أَمْرُ السَّاعَةِ إِلاَّ كَلَمْحِ الْبَصَرِ

أَوْ هُوَ أَقْرَبُ

إِنَّ اللّهَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ

۱۶-۷۷

غافر

2010-04-21T08:46:00.000-07:00

الَّذِينَ يَحْمِلُونَ الْعَرْشَ وَمَنْ حَوْلَهُ

يُسَبِّحُونَ بِحَمْدِ رَبِّهِمْ وَيُؤْمِنُونَ بِهِ

وَيَسْتَغْفِرُونَ لِلَّذِينَ آمَنُوا

رَبَّنَا وَسِعْتَ كُلَّ شَيْءٍ رَّحْمَةً وَعِلْمًا

فَاغْفِرْ لِلَّذِينَ تَابُوا وَاتَّبَعُوا سَبِيلَكَ

وَقِهِمْ عَذَابَ الْجَحِيمِ

۴۰-۷

بیا عاشقی را رعایت کنیم

2009-12-25T08:21:00.000-08:00

چرا عاقلان را نصیحت کنیم؟

بیایید از عشق صحبت کنیم

تمام عبادات ما عادت است

به بی عادتی کاش عادت کنیم

چه اشکال دارد پس از هر نماز

دورکعت گلی را عبادت کنیم؟

به هنگام نیت برای نماز

به آلاله ها قصد قربت کنیم

چه اشکال دارد که در هر قنوت؟

دمی بشنو از نی حکایت کنیم

چه اشکال دارد در آئینه ها؟

جمال خدا را زیارت کنیم

پراکندگی حاصل کثرت ست

بیایید تمرین وحدت کنیم

بیا جیب احساس و اندیشه را

پر از نقل مهر و محبت کنیم

پر از گلشن راز از عقل سرخ

پر از کیمیای سعادت کنیم

بیایید تا عین عین القضات

میان دل و دین قضاوت کنیم

اگر سنت اوست نو آوری

نگاهی هم از نو به سنت کنیم

برادر چه شد رسم اخوانیه؟

بیا یاد عهد اخوت کنیم

بگو قافیه سست یا نادرست

همین بس که ما ساده صحبت کنیم

خدایا دلی آفتابی بده

که از باغ گلها حمایت کنیم

رعایت کن آن عاشقی را که گفت:

بیا عاشقی را رعایت کنیم

قیصر امین پور

پس ستون این جهان خود غفلتست

2009-12-12T22:40:00.000-08:00

جنبش هر کس به سوی جاذبست

جذب صادق نه چو جذب کاذبست

می‌روی گه گمره و گه در رشد

رشته پیدا نه و آنکت می‌کشد

اشتر کوری مهار تو رهین

تو کشش می‌بین مهارت را مبین

گر شدی محسوس جذاب و مهار

پس نماندی این جهان دارالغرار

گبر دیدی کو پی سگ می‌رود

سخره‌ی دیو ستنبه می‌شود

در پی او کی شدی مانند حیز

پی خود را واکشیدی گبر نیز

گاو گر واقف ز قصابان بدی

کی پی ایشان بدان دکان شدی

یا بخوردی از کف ایشان سبوس

یا بدادی شیرشان از چاپلوس

ور بخوردی کی علف هضمش شدی

گر ز مقصود علف واقف بدی

پس ستون این جهان خود غفلتست

چیست دولت کین دوادو با لتست

اولش دو دو به آخر لت بخور

جز درین ویرانه نبود مرگ خر

تو به جد کاری که بگرفتی به دست

عیبش این دم بر تو پوشیده شدست

زان همی تانی بدادن تن به کار

که بپوشید از تو عیبش کردگار

همچنین هر فکر که گرمی در آن

عیب آن فکرت شدست از تو نهان

بر تو گر پیدا شدی زو عیب و شین

زو رمیدی جانت بعد المشرقین

حال که آخر زو پشیمان می‌شوی

گر بود این حال اول کی دوی ؟

پس بپوشید اول آن بر جان ما

تا کنیم آن کار بر وفق قضا

چون قضا آورد حکم خود پدید

چشم وا شد تا پشیمانی رسید

این پشیمانی قضای دیگرست

این پشیمانی بهل حق را پرست

ور کنی عادت پشیمان خور شوی

زین پشیمانی پشیمان‌تر شوی

نیم عمرت در پریشانی رود

نیم دیگر در پشیمانی رود

ترک این فکر و پریشانی بگو

حال و یار و کار نیکوتر بجو

ور نداری کار نیکوتر به دست

پس پشیمانیت بر فوت چه است ؟

گر همی دانی ره نیکو پرست

ور ندانی چون بدانی کین به دست ؟

بد ندانی تا ندانی نیک را

ضد را از ضد توان دید ای فتی

چون ز ترک فکر این عاجز شدی

از گناه آنگاه هم عاجز بدی

چون بدی عاجز پشیمانی ز چیست

عاجزی را باز جو کز جذب کیست

عاجزی بی‌قادری اندر جهان

کس ندیدست و نباشد این بدان

همچنین هر آرزو که می‌بری

تو ز عیب آن حجابی اندری

ور نمودی علت آن آرزو

خود رمیدی جان تو زان جست و جو

گر نمودی عیب آن کار او ترا

کس نبردی کش کشان آن سو ترا

وان دگر کار کز آن هستی نفور

زان بود که عیبش آمد در ظهور

ای خدای رازدان خوش‌سخن

عیب کار بد ز ما پنهان مکن

عیب کار نیک را منما به ما

تا نگردیم از روش سرد و هبا

دفتر چهارم

این خانه قشنگ است ولی خانه من نیست

2009-12-01T16:22:00.000-08:00

این خانه قشنگ است ولی خانه من نیست

این خاک چه زیباست ولی خاک وطن نیست

آن دختـــــــــــر چشم آبی گیسوی طلایی

طناز سیه چشــــــــــم چو معشوقه من نیست

آن کشور نو آن وطــــن دانش و صنعت

هرگز به دل انگیــــــــــزی ایران کهن نیست

در مشهد و یزد و قم و سمنان و لرستان

لطفی است که در کلگری و نیس و پکن نیست

در دامن بحر خزر و ساحل گیلان

موجی است که در ساحل دریای عدن نیست

در پیکر گلهای دلاویز شمیران

عطری است که در نافه ی آهوی ختن نیست

آواره ام و خسته و سرگشته و حیران

هرجا که روم هیچ کجا خانه من نیست

آوارگی وخانه به دوشی چه بلاییست

دردی است که همتاش در این دیر کهن نیست

من بهر که خوانم غزل سعدی و حافظ

در شهر غریبی که در او فهم سخن نیست.

هرکس که زند طعنه به ایرانی و ایران

بی شبهه که مغزش به سر و روح به تن نیست.

پاریس قشنگ است ولی نیست چو تهران

لندن به دلاویزی شیراز کهن نیست.

هر چند که سرسبز بود دامنه آلپ

چون دامن البرز پر از چین وشکن نیست

این کوه بلند است ولی نیست دماوند

این رود چه زیباست ولی رود تجن نیست

این شهرعظیم است ولی شهرغریب است

این خانه قشنگ است ولی خانه من نیست

خسرو فرشید ورد

تنها صفاست که می‌ماند

2009-11-24T20:02:00.000-08:00

یک نفر امروز خود را حلق‌آویز کرد

و هنوز نان سنگک خوب است

چرا که همو نانمان می‌پخت

تنها صفاست که می‌ماند

خدایش بیامرزاد

سخن

2009-10-28T22:02:00.000-07:00

أَفَنَضْرِبُ عَنكُمُ الذِّكْرَ صَفْحًا أَن كُنتُمْ قَوْمًا مُّسْرِفِينَ

فولادوند: آيا به [صرف] اينكه شما قومى منحرفيد [بايد] قرآن را از شما باز داريم؟

مکارم: آيا اين ذكر(قرآن) را از شما بازگيريم به خاطر اينكه قومي اسرافكاريد؟

خرمشاهی: آيا به خاطر آنكه شما قومى گزافكار هستيد، پند [قرآن‏] را از شما باز داريم؟

قمشه‌ای: آیا ما از متذکر ساختن شما(به قران) چون به انکار آن بر خویش ستم می‌کنید صرف نظر کنیم؟

......و با ترجمه آخر با من سخن گفتی

۴۳-۵

خدا گر ز حکمت ببندد دریز رحمت گشاید در دیگری

2009-10-28T08:28:00.001-07:00

One Door Closes..Another Opens

Revelations 3:8

When God leads you to the edge of the cliff, trust Him fully and let go, only 1 of 2 things will happen, either He'll catch you when you fall, or He'll teach you how to fly!

Thanks to Ali

آمد قدح روزه بشکست قدح‌ها را

2009-08-20T09:47:00.000-07:00

نک ماه رجب آمد تا ماه عجب بیند

وز سوختگان ره گرمی و طلب بیند

گر سجده کنان آید در امن و امان آید

ور بی‌ادبی آرد سیلی و ادب بیند

حکمی که کند یزدان راضی بود و شادان

ور سر کشد از سلطان در حلق کنب بیند

گر درخور عشق آید خرم چو دمشق آید

ور دل ندهد دل را ویران چو حلب بیند

گوید چه سبب باشد آن خرم و این ویران

جان خضری باید تا جان سبب بیند

آمد شعبان عمدا از بهر برات ما

تا روزی و بی‌روزی از بخشش رب بیند

ماه رمضان آمد آن بند دهان آمد

زد بر دهن بسته تا لذت لب بیند

آمد قدح روزه بشکست قدح‌ها را

تا منکر این عشرت بی‌باده طرب بیند

سغراق معانی را بر معده خالی زن

معشوقه خلوت را هم چشم عزب بیند

با غره دولت گو هم بگذرد این نوبت

چون بگذرد این نوبت هم نوبت تب بیند

نوبت بگذار و رو نوبت زن احمد شو

تا برف وجود تو خورشید عرب بیند

خامش کن و کمتر گو بسیار کسی گوید

کو جاه و هوا جوید تا نام و لقب بیند

حاصل‌ عمر آن‌ دم‌ است‌

2009-04-09T01:44:00.000-07:00

هر كه‌ دلارام‌ ديد از دلش‌ آرام‌ رفت‌

چشم‌ ندارد خلاص‌ هر كه‌ در اين‌ دام‌ رفت

ياد تو میرفت‌ و ما عاشق‌ و بیدل‌ بديم‌

پرده‌ برانداختی كار به‌ اتمام‌ رفت

ماه‌ نتابد به‌ روز چيست‌ كه‌ در خانه‌ تافت‌

سرو نرويد به‌ بام‌ كيست‌ كه‌ بر بام‌ رفت

مشعله‌ای بر فروخت‌ پرتو خورشيد عشق‌

خرمن‌ خاصان‌ بسوخت‌ خانه‌گه‌ عام‌ رفت

عارف‌ مجموع‌ را در پس‌ ديوار صبر

طاقت‌ صبرش‌ نبود ننگ‌ شد و نام‌ رفت

گر به‌ همه‌ عمر خويش‌ با تو برآرم‌ دمی

حاصل‌ عمر آن‌ دم‌ است‌ باقی ايام‌ رفت

هر كه‌ هوايی نپخت‌ يا به‌ فراقی نسوخت‌

آخر عمر از جهان‌ چو برود خام‌ رفت

ما قدم‌ از سر كنيم‌ در طلب‌ دوستان‌

راه‌ به‌ جايی نبرد هر كه‌ به‌ اقدام‌ رفت

همت‌ سعدی به‌ عشق‌ ميل‌ نكردی ولي‌

می چو فرو شد به‌ كام‌ عقل‌ به‌ ناكام‌ رفت‌

سعدی

وطن

2009-04-09T00:03:00.000-07:00

!وطن! وطن

نظر فکن به من که من

به هر کجا، غریب وار

که زیر آسمان دیگری غنوده ام

همیشه با تو بوده ام

اگر که حال پرسی ام

تو نیک می شناسی ام

من از درون غصه ها و قصه ها برآمدم

چه غمگنانه سال ها

که بال ها زدم به روی بحر بی کناره ات

که در خروش آمدی
به جنب و جوش آمدی

به اوج رفت موج های تو

که یاد باد اوج های تو

کنون اگر که خنجری میان کتف خسته ام

اگر که ایستاده ام

و یا ز پا فتاده ام

برای تو، به راه تو

شکسته ام

سپاه عشق در پی است

شرار و شور کار ساز با وی است

دریچه های قلب باز کن

سرود شب شکاف آن

ز چار سوی این جهان

کنون به گوش می رسد

من این سرود ناشنیده را

به خون خود سروده ام

!وطن! وطن! وطن! وطن

تو سبز جاودان بمان

که من پرنده ای مهاجرم

که از فراز باغ با صفای تو

به دوردست مه گرفته پر گشوده ام

!وطن! وطن! وطن! وطن

تو سبز جاودان بمان

سیاوش کسرایی

وَأَلَّفَ بَيْنَ قُلُوبِهِمْ

2009-03-20T22:36:00.000-07:00

وَأَلَّفَ بَيْنَ قُلُوبِهِمْ

لَوْ أَنفَقْتَ مَا فِي الأَرْضِ جَمِيعًا

مَّا أَلَّفَتْ بَيْنَ قُلُوبِهِمْ

وَلَكِنَّ اللّهَ أَلَّفَ بَيْنَهُمْ إِنَّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌ

و در ميان دلهای آنها الفت ايجاد نمود

اگر تمام آنچه روی زمين است صرف می‌كردی

كه در ميان دلهاي آنها الفت بيفكنی

نميتوانستی ولی خداوند در ميان آنها الفت ايجاد كرد

او توانا و حكيم است

۸-۶۳

فَتَرَبَّصُواْ

2009-03-07T21:50:00.000-08:00

قُلْ إِن كَانَ آبَاؤُكُمْ وَأَبْنَآؤُكُمْ وَإِخْوَانُكُمْ وَأَزْوَاجُكُمْ

وَعَشِيرَتُكُمْ وَأَمْوَالٌ اقْتَرَفْتُمُوهَا

وَتِجَارَةٌ تَخْشَوْنَ كَسَادَهَا

وَمَسَاكِنُ تَرْضَوْنَهَا

أَحَبَّ إِلَيْكُم مِّنَ اللّهِ وَرَسُولِهِ

وَجِهَادٍ فِي سَبِيلِهِ

فَتَرَبَّصُواْ حَتَّى يَأْتِيَ اللّهُ بِأَمْرِهِ

وَاللّهُ لاَ يَهْدِي الْقَوْمَ الْفَاسِقِين

بگو اگر پدران و فرزندان و برادران و همسران

و طايفه شما و اموالي كه به دست آورده‏ايد

و تجارتي كه از كساد شدنش بيم داريد

و مساكن مورد علاقه شما

در نظرتان از خداوند و پيامبرش و جهاد در راهش ‍ محبوبتر است

در انتظار اين باشيد كه خداوند عذابش را بر شما نازل كند

.و خداوند جمعيت نا فرمانبردار را هدايت نمي‏كند

۹-۲۴

چه سود

2009-03-07T21:21:00.000-08:00

کشش چونبود از آن سو چه سود کوشیدن

در خور

2009-03-01T16:54:00.000-08:00

دارم گنهان ز قطره باران بیش

از شرم گنه فگنده‌ام سر در پیش

آواز آید که سهل باشد درویش

تو در خور خود کنی و ما در خور خویش

ابوسعيد

گناه

2008-10-07T12:53:00.000-07:00

منم که گوشه میخانه خانقاه من است
دعای پیر مغان ورد صبحگاه من است

گرم ترانه چنگ صبوح نیست چه باک
نوای من به سحر آه عذرخواه من است

ز پادشاه و گدا فارغم بحمدالله
گدای خاک در دوست پادشاه من است

غرض ز مسجد و میخانه‌ام وصال شماست
جز این خیال ندارم خدا گواه من است

مگر به تیغ اجل خیمه برکنم ور نی
رمیدن از در دولت نه رسم و راه من است

از آن زمان که بر این آستان نهادم روی
فراز مسند خورشید تکیه گاه من است

گناه اگر چه نبود اختیار ما حافظ
تو در طریق ادب باش و گو گناه من است

وَالصُّبْحِ إِذَا تَنَفَّسَ

2008-10-04T08:06:00.000-07:00

وَالصُّبْحِ إِذَا تَنَفَّسَ

إِنَّهُ لَقَوْلُ رَسُولٍ كَرِيمٍ

ذِي قُوَّةٍ عِندَ ذِي الْعَرْشِ مَكِينٍ

سوره۸۱، آیات ۱۸-۲۰

زودت ندهیم دامن از دست

2008-09-12T05:58:00.000-07:00

دیر آمدی‌ای نگار سرمست
زودت ندهیم دامن از دست
بر آتش عشقت آب تدبیر
چندان که زدیم بازننشست
از روی تو سر نمی‌توان تافت
وز روی تو در نمی‌توان بست
از پیش تو راه رفتنم نیست
چون ماهی اوفتاده در شست
سودای لب شکردهانان
بس توبه صالحان که بشکست
ای سرو بلند بوستانی
در پیش درخت قامتت پست
بیچاره کسی که از تو ببرید
آسوده تنی که با تو پیوست
چشمت به کرشمه خون من ریخت
وز قتل خطا چه غم خورد مست
سعدی ز کمند خوبرویان
تا جان داری نمی‌توان جست
ور سر ننهی در آستانش
دیگر چه کنی دری دگر هست

بشنوید- محمدرضا شجریان

نگاه دار سر رشته تا نگه دارد

2008-09-02T05:19:00.000-07:00

فَاذْكُرُونِي أَذْكُرْكُمْ وَاشْكُرُواْ لِي وَلاَ تَكْفُرُونِ

پس مرا ياد كنيد [تا] شما را ياد كنم و

شكرانه‏ام را به جاى آريد و با من ناسپاسى نكنيد

بقره- ۱۵۲

ملاقات

2008-09-01T15:20:00.000-07:00

وَاسْتَعِينُواْ بِالصَّبْرِ وَالصَّلاَةِ وَإِنَّهَا لَكَبِيرَةٌ إِلاَّ عَلَى الْخَاشِعِين
الَّذِينَ يَظُنُّونَ أَنَّهُم مُّلاَقُوا رَبِّهِمْ وَأَنَّهُمْ إِلَيْهِ رَاجِعُونَ

از شكيبايى و نماز يارى جوييد و به راستى اين [كار] گران است مگر بر فروتنان
همان كسانى كه مى‏دانند با پروردگار خود ديدار خواهند كرد و به سوى او باز خواهند گشت

بقره- ۴۵ و۴۶

فریاد

2008-08-17T23:01:00.000-07:00

پارسا ماهم غمگین است
خسوفش را مقصّرم
فریاد از زمین و سایه اش

هم صبر که چاره دگر نیست

2008-08-08T23:48:00.000-07:00

گر صبر دل از تو هست و گر نیست
هم صبر که چاره دگر نیست

ای خواجه به کوی دلستانان
زنهار مرو که ره به در نیست

دانند جهانیان که در عشق
اندیشه عقل معتبر نیست

گویند به جانبی دگر رو
وز جانب او عزیزتر نیست

گرد همه بوستان بگشتیم
بر هیچ درخت از این ثمر نیست

من درخور تو چه تحفه آرم
جانست و بهای یک نظر نیست

دانی که خبر ز عشق دارد
آن کز همه عالمش خبر نیست

سعدی چو امید وصل باقیست
اندیشه جان و بیم سر نیست

پروانه ز عشق بر خطر بود
اکنون که بسوختش خطر نیست

دل را منه بر دیگری

2008-07-29T20:47:00.000-07:00

کاری ندارد این جهان تا چند گل کاری کنم؟
حاجت ندارد یار من تا که منش یاری کنم

من خاک تیره نیستم تا باد بر بادم دهد
من چرخ ازرق نیستم تا خرقه زنگاری کنم

دکان چرا گیرم؟ چو او بازار و دکانم بود
سلطان جانم پس چرا چون بنده جانداری کنم؟

دکان خود ویران کنم دکان من سودای او
چون کان لعلی یافتم من چون دکانداری کنم؟

چون سرشکسته نیستم سر را چرا بندم؟ بگو
چون من طبیب عالمم بهر چه بیماری کنم

چون بلبلم در باغ دل ننگست اگر جغدی کنم
چون گلبنم در گلشنش حیفست اگر خاری کنم

چون گشته‌ام نزدیک شه از ناکسان دوری کنم
چون خویش عشق او شدم از خویش بیزاری کنم

زنجیر بر دستم نهد گر دست بر کاری نهم
در خنب می غرقم کند گر قصد هشیاری کنم

ای خواجه! من جام میم چون سینه را غمگین کنم؟
شمع و چراغ خانه‌ام چون خانه را تاری کنم؟

یک شب به مهمان من ‌آ تا قرص مه پیشت کشم
دل را به پیش من بنه تا لطف و دلداری کنم

در عشق اگر بی‌جان شوی جان و جهانت من بسم
گر دزد دستارت برد من رسم دستاری کنم

دل را منه بر دیگری چون من نیابی گوهری
آسان درآ و غم مخور تا منت غمخواری کنم

اخرجت نفسی عن کسل طهرت روحی عن فشل
لا موت الا بالاجل بر مرگ سالاری کنم

شکری علی لذاتها صبری علی آفاتها
یا ساقیی قم هاتها تا عیش و خماری کنم

الخمر ما خمرته و العیش ما باشرته
پخته‌ست انگورم چرا من غوره افشاری کنم؟

ای مطرب صاحب نظر! این پرده می زن تا سحر
تا زنده باشم، زنده سر تا چند مرداری کنم

پندار کامشب شب پری یا در کنار دلبری
بی‌خواب شو همچون پری تا من پری داری کنم

قد شیدوا ارکاننا و استوضحوا برهاننا
حمدا علی سلطاننا شیرم چه کفتاری کنم

جاء الصفا زال الحزن شکر الوهاب المنن
ای مشتری زانو بزن تا من خریداری کنم

زان از بگه دف می زنم زیرا عروسی می کنم
آتش زنم اندر تتق تا چند ستاری کنم

اَاِلَهٌ مَّعَ اللَّهِ بَلْ اَکْثَرُهُمْ لَا یَعْلَمُونَ

2008-07-29T19:19:00.000-07:00

اَمَّنْ خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْاَرْضَ وَاَنزَلَ لَکُم مِّنَ السَّمَاء مَاء
فَاَنبَتْنَا بِهِ حَدَائِقَ ذَاتَ بَهْجَةٍ مَّا
کَانَ لَکُمْ اَن تُنبِتُوا شَجَرَهَا
(اَاِلَهٌ مَّعَ اللَّهِ بَلْ هُمْ قَوْمٌ یَعْدِلُونَ ﴿60

اَمَّن جَعَلَ الْاَرْضَ قَرَارًا
وَجَعَلَ خِلَالَهَا اَنْهَارًا
وَجَعَلَ لَهَا رَوَاسِیَ وَجَعَلَ بَیْنَ الْبَحْرَیْنِ حَاجِزًا
(اَاِلَهٌ مَّعَ اللَّهِ بَلْ اَکْثَرُهُمْ لَا یَعْلَمُونَ ﴿61

اَمَّن یُجِیبُ الْمُضْطَرَّ اِذَا دَعَاهُ وَیَکْشِفُ السُّوءَ
وَیَجْعَلُکُمْ خُلَفَاء الْاَرْضِ
(اَاِلَهٌ مَّعَ اللَّهِ قَلِیلًا مَّا تَذَکَّرُونَ ﴿62

اَمَّن یَهْدِیکُمْ فِی ظُلُمَاتِ الْبَرِّ وَالْبَحْرِ
وَمَن یُرْسِلُ الرِّیَاحَ بُشْرًا بَیْنَ یَدَیْ رَحْمَتِهِ
(اَاِلَهٌ مَّعَ اللَّهِ تَعَالَی اللَّهُ عَمَّا یُشْرِکُونَ ﴿63

اَمَّن یَبْدَاُ الْخَلْقَ ثُمَّ یُعِیدُهُ
وَمَن یَرْزُقُکُم مِّنَ السَّمَاء وَالْاَرْضِ
(اَاِلَهٌ مَّعَ اللَّهِ قُلْ هَاتُوا بُرْهَانَکُمْ اِن کُنتُمْ صَادِقِینَ ﴿64

قُل لَّا یَعْلَمُ مَن فِی السَّمَاوَاتِ وَالْاَرْضِ الْغَیْبَ
(اِلَّا اللَّهُ وَمَا یَشْعُرُونَ اَیَّانَ یُبْعَثُونَ﴿65

نمل

خبر دلستان بگوی

2008-07-20T21:30:00.000-07:00

:برای بیدل

ای باد صبحدم خبر دلستان بگوی
وصف جمال آن بت نامهربان بگوی

بگذار مشک و بوی سر زلف او بیار
یاد شکر مکن، سخنی زان دهان بگوی

بستم به عشق موی میانش کمر، چو مور
گر وقت بینی این سخن اندر میان بگوی

با بلبلان سوخته بال ضمیر من
پیغام آن دو طوطی شکرفشان بگوی

دانم که باز بر سر کویش گذر کنی
:گر بشنود حدیث منش در نهان بگوی

کای دل ربوده از بر من! حکم از آن توست
«!گر نیز گوییم به مثل «ترک جان بگوی

هر لحظه راز دل جهدم بر سر زبان
دل می‌طپد که عمر بشد وارهان، بگوی

سرّ دل از زبان نشود هرگز آشکار
گر دل موافقت نکند کای زبان بگوی

ای باد صبح دشمن سعدی مراد یافت
نزدیک دوستان وی این داستان بگوی

قرآن

2008-05-19T15:03:00.000-07:00

حرف قرآن را بدان که ظاهریست
زیر ظاهر باطنی بس قاهریست
زیر آن باطن یکی بطن سوم
که درو گردد خردها جمله گم
بطن چارم از نبی خود کس ندید
جز خدای بی‌نظیر بی‌ندید
تو ز قرآن ای پسر ظاهر مبین
دیو آدم را نبیند جز که طین
ظاهر قرآن چو شخص آدمیست
که نقوشش ظاهر و جانش خفیست
مرد را صد سال عم و خال او
یک سر مویی نبیند حال او

دفتر سوم

همان شو

2008-02-22T20:54:00.000-08:00

دلا رو رو همان خون شو که بودی

بدان صحرا و هامون شو که بودی

در این خاکستر هستی چو غلطی
در آتشدان و کانون شو که بودی

در این «چون شد» چگونه چند مانی؟
بدان تصریف بی‌چون شو که بودی

نه گاوی که کشی بیگار گردون
بر آن بالای گردون شو که بودی

در این کاهش چو بیماران دقی
به عمر روزافزون شو که بودی

زبون طب افلاطون چه باشی
فلاطون فلاطون شو که بودی

ایم هو کی اسیرانه چه باشی
همان سلطان و بارون شو که بودی

اگر رویین تنی جسم آفت توست
همان جان فریدون شو که بودی

همان اقبال و دولت بین که دیدی
همان بخت همایون شو که بودی

رها کن نظم کردن دُِّره ها را
به دریا در مکنون شو که بودی

مولانا

صبر

2008-01-22T23:09:00.000-08:00

وقتی برسه،خودش می افته

...

2007-12-22T10:55:00.000-08:00

که مست جام غروریم و نام، هشیاری است

Home

2007-12-05T21:51:00.000-08:00

It was so easy to make him happy!

He can go home...

...فَارْجِعِ الْبَصَرَ

2007-11-15T21:27:00.000-08:00

بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیم

تَبَارَکَ الَّذِی بِیَدِهِ الْمُلْکُ وَهُوَ عَلَی کُلِّ شَیْءٍ قَدِیرٌ

الَّذِی خَلَقَ الْمَوْتَ وَالْحَیَاةَ لِیَبْلُوَکُمْ اَیُّکُمْ اَحْسَنُ عَمَلًا وَهُوَ الْعَزِیزُ الْغَفُورُ

الَّذِی خَلَقَ سَبْعَ سَمَاوَاتٍ طِبَاقًا مَّا

تَرَی فِی خَلْقِ الرَّحْمَنِ مِن تَفَاوُتٍ فَارْجِعِ الْبَصَرَ هَلْ تَرَی مِن فُطُورٍ

ثُمَّ ارْجِعِ الْبَصَرَ کَرَّتَیْنِ یَنقَلِبْ اِلَیْکَ الْبَصَرُ خَاسِاً وَهُوَ حَسِیرٌ

به نام خداوند رحمتگر مهربان

بزرگوار [و خجسته] است آنكه فرمانروايى به دست اوست و او بر هر چيزى تواناست

همانكه مرگ و زندگى را پديد آورد تا شما را بيازمايد كه كدامتان نيكوكارتريد و اوست ارجمند آمرزنده

همان كه هفت آسمان را طبقه طبقه بيافريد در آفرينش آن [خداى] بخشايشگر

هيچ گونه اختلاف [و تفاوتى] نمى‏بينى بازبنگر آيا خلل [و نقصانى] مى‏بينى

باز دوباره بنگر تا نگاهت زبون و درمانده به سويت بازگردد

مَا غَرَّكَ؟

2007-09-15T05:35:00.000-07:00

يَا أَيُّهَا الْإِنسَانُ مَا غَرَّكَ بِرَبِّكَ الْكَرِيمِ

اى انسان! چه چيز تو را درباره
پروردگار بزرگوارت مغرور ساخته

82:6

ملاقات

2007-09-14T07:48:00.000-07:00

یَا أَیُّهَا الْإِنسَانُ إِنَّكَ كَادِحٌ إِلَى رَبِّكَ كَدْحًا فَمُلَاقِیهِ

اى انسان! حقا كه تو به سوى پروردگار خود
به سختى در تلاشى
و او را ملاقات خواهى كرد

84:6

...يا ستّار

2007-09-02T13:14:00.000-07:00

پرده ‌ای ستّار! از ما بر مگیر
باش اندر امتحان ما را مجیر

دفتر اوّل

خاموش کن، پرده مدر، سَغراق خاموشان بخور
ستّار شو! ستّار شو! خو گیر از حلم خدا

مولانا

که هست در پی شام سیاه صبح سپید

2007-09-02T07:05:00.000-07:00

نه لب گشایدم از گل ، نه دل کشد به نبید
چه بی نشاط بهاری که بی رخ تو رسید

نشان داغ دل ماست لاله ای که شکفت
به سوگواری زلف تو این بنفشه دمید

بیا که خاک رهت لاله زار خواهد شد
ز بس که خون دل از چشم انتظار چکید

به یاد زلف نگونسار شاهدان چمن
ببین در آینهء جویبار گریهء بید

به دور ما که همه خون دل به ساغر هاست
ز چشم ساقی غمگین که بوسه خواهد چید ؟

چه جای من ؟ که درین روزگار بی فریاد
ز دست جور تو ناهید بر فلک نالید

ازین چراغ توام چشم روشنایی نیست
که کس ز آتش بیداد غیر دود ندید

گذشت عمر و به دل عشوه می خریم هنوز
که هست در پی شام سیاه صبح سپید

که راست سایه درین فتنه ها امید امان ؟
شد آن زمان که دلی بود در امان امید

صفای آینه خواجه بین کزین دم سرد
نشد مکدر و بر آه عاشقان بخشید

سايه

دامِ لطف

2007-08-30T01:12:00.000-07:00

بگفتم عذر با دلبر که بی‌گه بود و ترسیدم
جوابم داد: کای زیرک به گاهت نیز هم دیدم

بگفتم: ای پسندیده چو دیدی، گیر نادیده
بگفت او: ناپسندت را به لطف خود پسندیدم

بگفتم: گر چه شد تقصیر، دل هرگز نگردیده‌ست
بگفت آن را هم از من دان، که من از دل نگردیدم

بگفتم: هجر خونم خورد، بشنو آه مهجوران
بگفت:آن دام لطف ماست کاندر پات پیچیدم

چو یوسف کابن یامین را به مکر از دشمنان بستد
تو را هم متهم کردند و من پیمانه دزدیدم

بگفتم روز بی‌گاه است و بس ره دور گفتا رو
به من بنگر به ره منگر که من ره را نوردیدم

به گاه و بی‌گه عالم چه باشد پیش این قدرت
که من اسرار پنهان را بر این اسباب نبریدم

اگر عقل خلایق را همه بر همدگر بندی
نیابد سرّ لطف ما مگر آن جان که بگزیدم

مولانا

دل از یوسف بری

2007-06-13T00:41:00.000-07:00

گرفتارم به دام چین زلف عنبرین بوی
فرنگی زاده،شوخی،دلبری،زنار گیسوی
دل از یوسف بری،مجنون فریبی،کوهکن سوزی
زلیخا طلعتی، لیلی وشی، شیرین سخن گوی

!اینت حیف

2007-06-07T17:23:00.000-07:00

کای امیر از تو نشاید کین کشی
گر بشد باده تو بی‌باده خوشی

باده سرمایه ز لطف تو برد
لطف آب از لطف تو حسرت خورد

پادشاهی کن ببخشش ای رحیم
ای کریم ابن الکریم ابن الکریم

هر شرابی بنده‌ی این قد و خد
جمله مستان را بود بر تو حسد

هیچ محتاج می گلگون نه‌ای
ترک کن گلگونه تو گلگونه‌ای

ای رخ چون زهره‌ات شمس الضحی
ای گدای رنگ تو گلگونه‌ها

باده کاندر خنب می‌جوشد نهان
ز اشتیاق روی تو جوشد چنان

ای همه دریا چه خواهی کرد نم
وی همه هستی چه می‌جویی عدم

ای مه تابان چه خواهی کرد گرد
ای که مه در پیش رویت روی‌زرد

تاج کرمناست بر فرق سرت
طوق اعطیناک آویز برت

تو خوش و خوبی و کان هر خوشی
تو چرا خود منت باده کشی

جوهرست انسان و چرخ او را عرض
جمله فرع و پایه‌اند و او غرض

ای غلامت عقل و تدبیرات و هوش
چون چنینی خویش را ارزان فروش؟

خدمتت بر جمله هستی مفترض
جوهری چون نجده خواهد از عرض

علم جویی از کتبها؟ ای فسوس
ذوق جویی تو ز حلوا؟ ای فسوس

بحر علمی در نمی پنهان شده
در سه گز تن عالمی پنهان شده

می چه باشد یا سماع و یا جماع؟
تا بجویی زو نشاط و انتفاع

آفتاب از ذره‌ای شد وام خواه
زهره‌ای از خمره‌ای شد جام‌خواه

جان بی‌کیفی شده محبوس کیف
آفتابی حبس عقده اینت حیف

دفتر پنجم

...ماجرایی رفت

2007-06-02T09:52:00.000-07:00

مطربا اسرار ما را بازگو
قصه‌های جان فزا را بازگو

ما دهان بربسته‌ایم امروز از او
تو حدیث دلگشا را بازگو

من گران گوشم بنه رخ بر رخم
وعده آن خوش لقا را بازگو

ماجرایی رفت جان را در الست
بازگو آن ماجرا را بازگو

مخزن انّا فتحنا برگشا
سر جان مصطفی را بازگو

مستجاب آمد دعای عاشقان
ای دعاگو آن دعا را بازگو

چون صلاح الدین صلاح جان ماست
آن صلاح جان‌ها را بازگو

مولانا

اِلَّا سَاعَةً

2007-05-27T22:02:00.000-07:00

فَاصْبِرْ کَمَا صَبَرَ اُوْلُوا الْعَزْمِ مِنَ الرُّسُلِ
وَلَا تَسْتَعْجِل لَّهُمْ کَاَنَّهُمْ یَوْمَ یَرَوْنَ مَا یُوعَدُونَ
لَمْ یَلْبَثُوا اِلَّا سَاعَةً مِّن نَّهَارٍ
بَلَاغٌ فَهَلْ یُهْلَکُ اِلَّا الْقَوْمُ الْفَاسِقُونَ

پس همان گونه كه پيامبران نستوه صبر كردند صبر كن
و براى آنان شتابزدگى به خرج مده
روزى كه آنچه را وعده داده مى‏شوند بنگرند
گويى كه آنان جز ساعتى از روز را [در دنيا] نمانده‏اند
[اين] ابلاغى است پس آيا جز مردم نافرمان هلاكت‏ خواهند يافت

طبق بر طبق

2007-05-26T20:49:00.000-07:00

جز ز فتان دو چشمت ز کی مفتون باشیم؟
جز ز زنجیر دو زلفت ز کی مجنون باشیم؟

جز از آن روی چو ماهت که مهش جویان است
دگر از بهر که سرگشته چو گردون باشیم؟

نار خندان تو ما را صنما گریان کرد
تا چو نار، از غم تو با دل پرخون باشیم

چشم مست تو قدح بر سر ما می ریزد
ما چه موقوف شراب و می و افیون باشیم

گلفشان رخ تو، خرمن گل می بخشد
ما چه موقوف بهار و گل گلگون باشیم

همچو موسی ز درخت تو حریف نوریم
ما چرا عاشق برگ و زر قارون باشیم

هر زمان عشق درآید که حریفان چونید؟
ما ز چون گفتن او واله و بی‌چون باشیم

ما چو زاییده و پرورده آن دریاییم
صاف و تابنده و خوش چون درّ مکنون باشیم

ما ز نور رخ خورشید چو اجرا داریم
همچو مه تیزرو و چابک و موزون باشیم

به دعا نوح خیالت یم و جیحون خواهد
بهر این سابح و با چشم چو جیحون باشیم

همچو عشقیم درون دل هر سودایی
لیک چون عشق ز وهم همه بیرون باشیم

چونک در مطبخ دل لوت، طبق بر طبق است
ما چرا کاسه کش مطبخ هر دون باشیم؟

وقف کردیم بر این باده جان، کاسه سر
تا حریف سری و شبلی و ذاالنون باشیم

شمس تبریز پی نور تو زان ذره شدیم
تا ز ذرات جهان در عدد افزون باشیم

مولانا

ماه‌پیشانو

2007-05-15T23:52:00.000-07:00

بشنوید ـ دریا دادور

گفتمش:‌ آهای، ماه‌پیشانو !
گفت: جونِ جونم ؟

جونِ جونم آخ جونِ جونم.

گفتمش:بگو غنچه‌ گل کو؟
گفتِش: لبونُم.

جون جونم آخ جون جونم.

گفتمش: چرا ماه‌پیشانو نا مهربونی؟
گفت: می خوام بسوزونمت تا قدرُم بدونی...

گفتمش:فدای غمزه‌تِه گردُم
دلخوشم که تِه‌رو نومزد کردْم

پیشِ‌ پات می‌شینم دوزانو، آخ
ماه‌پیشانو جان، ماه‌پیشانو

رسمِ زمونه

2007-05-15T00:13:00.000-07:00

بشنوید
به یادِ کتایونِ عزیز که داغدار است

عشقبازی را تحمل باید

2007-04-20T12:57:00.000-07:00

گر ز دست زلف مشکینت خطایی رفت رفت
ور ز هندوی شما بر ما جفایی رفت رفت

برق عشق ار خرمن پشمینه پوشی سوخت سوخت
جور شاه کامران گر بر گدایی رفت رفت

در طریقت رنجش خاطر نباشد می بیار
هر کدورت را که بینی چون صفایی رفت رفت

عشقبازی را تحمل باید ای دل پای دار
گر ملالی بود بود و گر خطایی رفت رفت

گر دلی از غمزه دلدار باری برد برد
ور میان جان و جانان ماجرایی رفت رفت

از سخن چینان ملالت‌ها پدید آمد ولی
گر میان همنشینان ناسزایی رفت رفت

عیب حافظ گو مکن واعظ که رفت از خانقاه
پای آزادی چه بندی گر به جایی رفت رفت

زهی بوسه

2007-04-17T16:46:00.000-07:00

را هر دم همی‌گویی که برگو قطعه شیرین
به هر بیتی یکی بوسه بده، پهلوی من بنشین

زهی بوسه! زهی بوسه! زهی حلوا و سنبوسه
برآرد شیر از سنگی که عاجز گشت از او میتین

تو بوسهء عشق را دیدی مگر ای دل که پریدی
که هر جزوت شده‌ست ای دل! چو لب نالان و بوسه چین

چو تلقین گفت پیغمبر، شهیدان ره حق را
تو هم مر کشته خود را بیا برخوان یکی تلقین

به تلقین گر کنی نیت بپرد مرده در ساعت
کفن گردد بر او اطلس ز گورش بردمد نسرین

بکن پی مرکب تن را دلا چون تو نیاسایی
چه آسایی از آن مرکب که لنگ است او ز علیین

بکن پی اشتری را کو نیاید در پیت هرگز
به خارستان همی‌گردد که خار افتاد او را تین

چو او را پی کنی در دم چو کشتی ره رود بی‌پا
ز موج بحر بی‌پایان نبرد بادبان دین

مولانا

ناز

2007-04-15T22:29:00.000-07:00

روی نکو بی وجود ناز نباشد
ناز چه ارزد اگر نیاز نباشد

راه حجاز ار امید وصل توان داشت
بر قدم رهروان دراز نباشد

مست می عشق را نماز مفرمای
کانکه نمیرد برو نماز نباشد

مطرب دستانسرای مجلس او را
سوز بود گر چه هیچ ساز نباشد

حیف بود دست شه به خون گدایان
صید ملخ کار شاهباز نباشد

بنده چو محمود شد خموش که سلطان
در ره معنی به جز ایاز نباشد

پیش کسانی که صاحبان نیازند
هیچ تنعم ورای ناز نباشد

خاطر مردم بلطف صید توان کرد
دل نبرد هر که دلنواز نباشد

کس متصور نمی‌شود که چو خواجو
هندوی آن چشم ترکتاز نباشد

خوف ورجا

2007-04-08T12:50:00.000-07:00

إِلاَّ مَن رَّحِمَ رَبُّكَ وَلِذَلِكَ خَلَقَهُمْ
وَتَمَّتْ كَلِمَةُ رَبِّكَ لأَمْلأنَّ جَهَنَّمَ
مِنَ الْجِنَّةِ وَالنَّاسِ أَجْمَعِينَ

مگر كسانى كه پروردگار تو به آنان رحم كرده
و براى همين آنان را آفريده است
و وعده پروردگارت [چنين] تحقق پذيرفته است
كه] البته جهنم را از جن و انس يكسره پر خواهم كرد]

11:119

....اِلا دمی

2007-04-08T01:21:00.000-07:00

دیدار یار غایب دانی چه ذوق دارد
ابری که در بیابان بر تشنه‌ای ببارد

ای بوی آشنایی دانستم از کجایی
پیغام وصل جانان پیوند روح دارد

سودای عشق پختن عقلم نمی‌پسندد
فرمان عقل بردن عشقم نمی‌گذارد

باشد که خود به رحمت یاد آورند ما را
ور نه کدام قاصد پیغام ما گذارد

هم عارفان عاشق دانند حال مسکین
گر عارفی بنالد یا عاشقی بزارد

زهرم چو نوشدارو از دست یار شیرین
بر دل خوشست نوشم بی او نمی‌گوارد

پایی که برنیارد روزی به سنگ عشقی
گوییم جان ندارد یا دل نمی‌سپارد

مشغول عشق جانان گر عاشقیست صادق
در روز تیرباران باید که سر نخارد

بی‌حاصلست یارا اوقات زندگانی
الا دمی که یاری با همدمی برآرد

دانی چرا نشیند سعدی به کنج خلوت
کز دست خوبرویان بیرون شدن نیارد

بحر کرم

2007-03-18T21:14:00.000-07:00

به یاد نکته گو

ما بدین در نه پی حشمت و جاه آمده‌ایم
از بد حادثه این جا به پناه آمده‌ایم

رهرو منزل عشقیم و ز سرحد عدم
تا به اقلیم وجود این همه راه آمده‌ایم

سبزهء خط تو دیدیم و ز بستان بهشت
به طلبکاری این مهرگیاه آمده‌ایم

با چنین گنج که شد خازن او روح امین
به گدایی به در خانه شاه آمده‌ایم

لنگر حلم تو ای کشتی توفیق کجاست
که در این بحر کرم غرق گناه آمده‌ایم

آبرو می‌رود ای ابر خطاپوش ببار
که به دیوان عمل نامه سیاه آمده‌ایم

حافظ این خرقه پشمینه مینداز که ما
از پی قافله با آتش آه آمده‌ایم

قدیم

2007-03-16T12:53:00.000-07:00

!سرگردانیم را گویا پایانی مصور نیست
چگونه باشد؟
وقتی در گردش است هنوز
جمله کائنات

چگونه دوست ندارم هرکس را؟
وقتی همگان بوی تو دارند

چگونه دل نبندم هرچیز را؟
وقتی دل سرگردانم،آرامشش را

در کوچکترین چیزی که بوی تو را دارد
...دنبال میکند

2004

لا اله، اندر پی الا الله است

2007-03-04T03:56:00.000-08:00

لا اله الا الله حقاً حقاً
ًلا اله الا الله ایماناً و تصدیقا
لا اله الا الله عبودیةً و رقاً
سجدت لک یا رب تعبداً و رقاً
لا مستنکفاً و لا مستکبراً
بل
انا عبدٌ ذلیلٌ ضعیفٌ خائفٌ مستجیرٌ

حُرمت

2007-02-22T19:14:00.000-08:00

:یاد من باشد
هر جاحُرمتِ دلی دیدم
سهواً نشکنمش
!حتی به شوخی

شیدا

2007-02-22T18:49:00.000-08:00

شیدا از آن شدم که نگارم چو ماه نو

ابرو نمود و جلوه گری کرد و رُخ ببست

اَحْسَنَ الْحَدِیثِ

2007-02-19T07:01:00.000-08:00

اللَّهُ نَزَّلَ اَحْسَنَ الْحَدِیثِ
کِتَابًا مُّتَشَابِهًا مَّثَانِیَ
تَقْشَعِرُّ مِنْهُ جُلُودُ الَّذِینَ یَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ
ثُمَّ تَلِینُ جُلُودُهُمْ وَقُلُوبُهُمْ
اِلَی ذِکْرِ اللَّهِ ذَلِکَ هُدَی اللَّهِ
یَهْدِی بِهِ مَنْ یَشَاء
وَمَن یُضْلِلْ اللَّهُ فَمَا لَهُ مِنْ هَادٍ

خداوند بهترين سخن را نازل كرده
(كتابى كه آياتش (در لطف و زيبايى و عمق و محتوا
همانند يكديگر است
(آياتى مكرر دارد (با تكرارى شوق‏انگيز
كه از شنيدن آياتش
لرزه بر اندام كسانى كه از پروردگارشان مى‏ترسند مى‏افتد
سپس برون و درونشان نرم و متوجه ذكر خدا مى‏شود
اين هدايت الهى است
كه هر كس را بخواهد با آن راهنمايى مى‏كند
و هر كس را خداوند گمراه سازد، راهنمايى براى او نخواهد بود

23-39

امتحان

2007-02-03T09:08:00.000-08:00

زُیِّنَ لِلنَّاسِ حُبُّ الشَّهَوَاتِ
مِنَ النِّسَاء وَالْبَنِینَ وَالْقَنَاطِیرِ الْمُقَنطَرَةِ
مِنَ الذَّهَبِ وَالْفِضَّةِ وَالْخَیْلِ الْمُسَوَّمَةِ
وَالاَنْعَامِ وَالْحَرْثِ ذَلِکَ مَتَاعُ الْحَیَاةِ الدُّنْیَا
وَاللّهُ عِندَهُ حُسْنُ الْمَآبِ

3-14

اَفَمَن زُیِّنَ لَهُ سُوءُ عَمَلِهِ
فَرَآهُ حَسَنًا
فَاِنَّ اللَّهَ یُضِلُّ مَن یَشَاء وَیَهْدِی مَن یَشَاء
فَلَا تَذْهَبْ نَفْسُکَ عَلَیْهِمْ حَسَرَاتٍ
اِنَّ اللَّهَ عَلِیمٌ بِمَا یَصْنَعُونَ

35-8

امتحانم نباشد
نه! خوشبو تر از امتحان بود
...بوی سوغات می داد
...می ترسم از املاء
...از استدراج

نورِ صبحِ مذاهب

2007-02-03T01:08:00.000-08:00

آه، در ايثار سطح ها چه شكوهی است
ای سرطان شريف عزلت
سطح من ارزانی تو باد

يك نفر آمد
تا عضلات بهشت
دست مرا امتداد داد
يك نفر آمد كه نور صبح مذاهب
در وسط دگمه های پيرهنش بود
از علف خشك آيه های قديمی
پنجره می بافت
مثل پريروزهای فكر، جوان بود
حنجره اش از صفای آبی شط ها
پر شده بود
يك نفر آمد كتاب های مرا برد
روی سرم سقفی از تناسب گل ها كشيد
عصر مرا با دريچه هاي مكرر وسيع كرد
ميز مرا زير معنويت باران نهاد
بعد، نشستيم
حرف زديم از دقيقه های مشجر
از كلماتی كه زندگی شان ، در وسط آب می گذشت
فرصت ما زير ابرهای مناسب
مثل تن گيج يك كبوتر ناگاه
حجم خوشی داشت

نصف شب بود، از تلاطم ميوه
طرح درختان عجيب شد
رشته مرطوب خواب ما به هدر رفت
بعد
دست در آغاز جسم آب تنی كرد
بعد در احشای خيس نارون باغ
صبح شد

سهراب

ز شه تو خوشه چینند

2007-02-03T00:55:00.000-08:00

همه صیدها بکردی هله میر بار دیگر
سگ خویش را رها کن که کند شکار دیگر

همه غوطه‌ها بخوردی همه کارها بکردی
منشین ز پای یک دم که بماند کار دیگر

همه نقدها شمردی به وکیل درسپردی
بشنو از این محاسب عدد و شمار دیگر

تو بسی سمن بران را به کنار درگرفتی
نفسی کنار بگشا بنگر کنار دیگر

خنک آن قماربازی که بباخت آن چه بودش
بنماند هیچش الا هوس قمار دیگر

تو به مرگ و زندگانی هله تا جز او ندانی
نه چو روسبی که هر شب کشد او به یار دیگر

نظرش به سوی هر کس به مثال چشم نرگس
بودش زهر حریفی طرب و خمار دیگر

همه عمر خوار باشد چو بر دو یار باشد
هله تا تو رو نیاری سوی پشت دار دیگر

که اگر بتان چنین‌اند ز شه تو خوشه چینند
نبدست مرغ جان را جزِ او مطار دیگر

مولانا

چون جویمت ؟

2007-01-28T15:41:00.000-08:00

جانا دلم ببردی در قعر جان نشستی
من بر کنار رفتم تو در میان نشستی

گر جان ز من ربودی الحمدلله ای جان
چون تو بجای جانم بر جای جان نشستی

گرچه تو را نبینم بی تو جهان نبینم
یعنی تو نور چشمی در چشم از آن نشستی

چون خواستی که عاشق در خون دل بگردد
در خون دل نشاندی در لامکان نشستی

من چون به خون نگردم از شوق تو چو تنها
در زیر خدر عزت چندان نهان نشستی

گفتی مرا چو جویی در جان خویش یابی
چون جویمت که در جان بس بی نشان نشستی

برخاست ز امتحانت یکبارگی دل من
من خود کیم که با من در امتحان نشستی

تا من تو را بدیدم دیگر جهان ندیدم
گم شد جهان ز چشمم تا در جهان نشستی

عطار عاشق از تو زین بیش صبر نکند
نبود روا که چندین بی عاشقان نشستی

آه، الغیاث

2007-01-21T07:49:00.000-08:00

اولم این جزر و مد از تو رسید
ورنه ساکن بود این بحر ای مجید

هم از آنجا کین تردد دادیم
بی‌تردد کن مرا هم از کرم

ابتلاام می‌کنی آه الغیاث
ای ذکور از ابتلاات چون اناث

تا به کی این ابتلا یا رب مکن
مذهبی‌ام بخش و ده‌مذهب مکن

اشتری‌ام لاغری و پشت ریش
ز اختیار هم‌چو پالان‌شکل خویش

این کژاوه گه شود این سو گران
آن کژاوه گه شود آن سو کشان

بفکن از من حمل ناهموار را
تا ببینم روضه‌ی ابرار را

هم‌چو آن اصحاب کهف از باغ جود
می‌چرم ایقاظ نی بل هم رقود

خفته باشم بر یمین یا بر یسار
برنگردم جز چو گو بی‌اختیار

هم به تقلیب تو تا ذات الیمین
یا سوی ذات الشمال ای رب دین

صد هزاران سال بودم در مطار
هم‌چو ذرات هوا بی‌اختیار

گر فراموشم شدست آن وقت و حال
یادگارم هست در خواب ارتحال

می‌رهم زین چارمیخ چارشاخ
می‌جهم در مسرح جان زین مناخ

شیر آن ایام ماضیهای خود
می‌چشم از دایه‌ی خواب ای صمد

جمله عالم ز اختیار و هست خود
می‌گریزد در سر سرمست خود

تا دمی از هوشیاری وا رهند
ننگ خمر و زمر بر خود می‌نهند

جمله دانسته کای این هستی فخ است
فکر و ذکر اختیاری دوزخ است

می‌گریزند از خودی در بیخودی
یا به مستی یا به شغل ای مهتدی

نفس را زان نیستی وا می‌کشی
زانک بی‌فرمان شد اندر بیهشی

لیس للجن و لا للانس ان
ینفذوا من حبس اقطار الزمن

لا نفوذ الا بسلطان الهدی
من تجاویف السموات العلی

لا هدی الا بسلطان یقی
من حراس الشهب روح المتقی

هیچ کس را تا نگردد او فنا
نیست ره در بارگاه کبریا

چیست معراج فلک این نیستی
عاشقان را مذهب و دین نیستی

دفتر ششم

به درون توست یوسف

2007-01-14T07:56:00.000-08:00

بکشید یار گوشم که تو امشب آن مایی
صنما بلی، ولیکن تو نشان بده کجایی

چو رها کنی بهانه بدهی نشان خانه
به سر و دو دیده آیم که تو کان کیمیایی

و اگر به حیله کوشی دغل و دغا فروشی
ز فلک ستاره دزدی ز خرد کله ربایی

شب من نشان مویت، سحرم نشان رویت
قمر از فلک درافتد چو نقاب برگشایی

صنما تو همچو شیری من اسیر تو چو آهو
به جهان کی دید صیدی که بترسد از رهایی؟

صنما هوای ما کن طلب رضای ما کن
که ز بحر و کان شنیدم که تو معدن عطایی

همگی وبالم از تو، به خدا بنالم از تو
بنشان تکبرش را تو خدا به کبریایی

ره خواب من چو بستی، بمبند راه مستی
ز همه جدام کردی، مده از خودم جدایی

مه و مهر یار ما شد به امید تو خدا شد
که زهی امید زفتی که زند در خدایی

همه مال و دل بداده سر کیسه برگشاده
به امید کیسه تو که خلاصه وفایی

همه را دکان شکسته ره خواب و خور ببسته
به امید آن نشسته که ز گوشه‌ای درآیی

به امید کس چه باشی؟ که تویی امید عالم
تو به گوش می چه باشی؟ که تویی می عطایی

به درون توست یوسف چه روی به مصر هرزه؟
تو درآ درون پرده بنگر چه خوش لقایی

به درون توست مطرب چه دهی کمر به مطرب؟
نه کم است تن ز نایی، نه کم است جان ز نایی

مولانا

آنَسُ الاْنِسينَ

2007-01-03T12:46:00.000-08:00

اللَّهُمَّ اِنَّكَ آنَسُ الاْنِسينَ لاَِوْلِيائِكَ
وَ اَحْضَرُهُمْ بِالْكِفايَةِ لِلْمُتَوَكِّلينَ عَلَيْكَ
تُشاهِدُهُمْ فى سَرائِرِهِمْ
وَ تَطَّلِعُ عَلَيْهِمْ فى ضَمائِرِهِمْ
وَ تَعْلَمُ مَبْلَغَ بَصائِرِهِم
فَاَسْرارُهُمْ لَكَ مَكْشُوفَةٌ
وَ قُلُوبُهُمْ اِلَيْكَ مَلْهُوفَةٌ
اِنْ اَوْحَشَتْهُمُ الْغُرْبَةُ آنَسَهُمْ ذِكْرُكَ
وَ اِنْ صُبَّتْ عَلَيْهِمُ الْمَصائِبُ لَجَأُوا
اِلَى الاِْسْتِجارَةِ بِكَ
عِلْماً بِاَنَّ اَزِمَّةَ الاُْمُورِ بِيَدِكَ
وَ مَصادِرَها عَنْ قَضائِكَ
اللَّهُمَّ اِنْ فَهِهْتُ عَنْ مَسْاَلَتى
اَوْ عَمِهْتُ عَنْ طَلِبَتى
فَدُلَّنى عَلى مَصالِحى
وَ خُذْ بِقَلْبى اِلى مَراشِدى
فَلَيْسَ ذلِكَ بِنُكْر مِنْ هِداياتِكَ
وَ لابِبِدْع مِنْ كِفاياتِكَ
اللَّهُمَّ احْمِلْنى عَلى عَفْوِكَ
وَ لاتَحْمِلْنى عَلى عَدْلِكَ

بار خدايا، تو براى عاشقانت بهترين مونسى
براى كفايتِ مهمّ آنان كه بر تو
اعتماد نمايند از همه حاضرترى
آنان را در باطنشان مشاهده مى كنى
و به نهانهايشان آگاهى
و اندازه بيناييشان را مى دانى
بنا بر اين رازهايشان نزد تو معلوم است
و دلهايشان به جانب تو در غم و اندوه
اگر تنهايى آنان را به وحشت اندازد ياد تو مونسشان شود
و اگر مصائب به آنان هجوم آرد به تو پناه جويند
زيرا مى دانند زمام همه امور به دست تو
و سرچشمه تمام كارها در كف با كفايت فرمان توست
الهى، اگر از بيان مسألتم عاجزم
يا از اينكه چه بخواهم سرگردانم
پس به آنچه مصلحت من است راهنمايم باش
و عنان دلم را به سوى آنچه خير من است بگردان
كه اين برنامه ها از هدايتهاو كفايتهاى تو بيگانه و عجيب نيست
بارخدايا، با عفوت با من معامله كن
نــه بـا عدالـتـت

(امام علی(ع

!ای عفولان

2006-12-30T18:22:00.000-08:00

ای همایی که همایان فرخی
از تو دارند و سخاوت، هر سخی

ای کریمی که کرمهای جهان
محو گردد پیش ایثارت نهان

ای لطیفی که گل سرخت بدید
از خجالت، پیرهن را بر درید

از غفوری تو، غفران چشمسیر
روبهان بر شیر، از عفو تو چیر

جز که عفو تو کرا دارد سند؟
هر که با امر تو بی‌باکی کند

غفلت و گستاخی این مجرمان
!از وفور عفو توست ای عفولان

...

عفوهای جمله عالم ذره‌ای
!عکس عفوت، ای ز تو هر بهره‌ای

عفوها گفته ثنای عفو تو
نیست کفوش، ایها الناس اتقوا

جانشان بخش و ز خودشان هم مران
!کام شیرین تواَند ای کامران

رحم کن بر وی که روی تو بدید
فرقت تلخ تو چون خواهد کشید

از فراق و هجر می‌گویی سخن
هر چه خواهی کن ولیکن این مکن

صد هزاران مرگِ تلخِ شصت تو
نیست مانند فراق روی تو

تلخی هجر از ذکور و از اناث
دور دار ای مجرمان را مستغاث

بر امید وصل تو مردن خوشست
تلخی هجر تو فوق آتشست

گبر می‌گوید میان آن سقر
چه غمم بودی گرم کردی نظر

کان نظر شیرین کننده‌ی رنجهاست
ساحران را خونبهای دست و پاست

دفتر پنجم

خَاشِعًا مُّتَصَدِّعًا

2006-12-11T22:16:00.000-08:00

بشنوید

لَوْ اَنزَلْنَا هَذَا الْقُرْآنَ عَلَی جَبَلٍ
لَّرَاَیْتَهُ خَاشِعًا مُّتَصَدِّعًا مِّنْ خَشْیَةِ اللَّهِ
وَتِلْکَ الْاَمْثَالُ نَضْرِبُهَا لِلنَّاسِ
لَعَلَّهُمْ یَتَفَکَّرُونَ

اگر اين قرآن را بر كوهى نازل می فرموديم
قطعا کوه را مى‏ديدى كه از شدت خوف از مقام خداوند
از هم شکافته و متلاشی می شد
اينها مثالهايى است كه براى مردم بیان می کنیم
باشد در آن بينديشند

59:21

فَفِرُّوا اِلَی اللَّهِ

2006-12-11T20:01:00.000-08:00

وَالسَّمَاء بَنَیْنَاهَا بِاَیْدٍ وَاِنَّا لَمُوسِعُونَ

وَالْاَرْضَ فَرَشْنَاهَا فَنِعْمَ الْمَاهِدُونَ

وَمِن کُلِّ شَیْءٍ خَلَقْنَا زَوْجَیْنِ
لَعَلَّکُمْ تَذَکَّرُونَ

فَفِرُّوا اِلَی اللَّهِ
اِنِّی لَکُم مِّنْهُ نَذِیرٌ مُّبِینٌ

وَلَا تَجْعَلُوا مَعَ اللَّهِ اِلَهًا آخَرَ
اِنِّی لَکُم مِّنْهُ نَذِیرٌ مُّبِینٌ

کَذَلِکَ مَا اَتَی الَّذِینَ مِن قَبْلِهِم مِّن رَّسُولٍ
اِلَّا قَالُوا سَاحِرٌ اَوْ مَجْنُونٌ

اَتَوَاصَوْا بِهِ بَلْ هُمْ قَوْمٌ طَاغُونَ

فَتَوَلَّ عَنْهُمْ فَمَا اَنتَ بِمَلُومٍ

وَذَکِّرْ فَاِنَّ الذِّکْرَی تَنفَعُ الْمُوْمِنِینَ

وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْاِنسَ اِلَّا لِیَعْبُدُونِ

مَا اُرِیدُ مِنْهُم مِّن رِّزْقٍ
وَمَا اُرِیدُ اَن یُطْعِمُونِ

اِنَّ اللَّهَ هُوَ الرَّزَّاقُ ذُو الْقُوَّةِ الْمَتِینُ

فَاِنَّ لِلَّذِینَ ظَلَمُوا ذَنُوبًا
مِّثْلَ ذَنُوبِ اَصْحَابِهِمْ فَلَا یَسْتَعْجِلُونِ

فَوَیْلٌ لِّلَّذِینَ کَفَرُوا مِن
یَوْمِهِمُ الَّذِی یُوعَدُونَ

51:47-60

!ای غم از این جا برو

2006-12-07T15:15:00.000-08:00

ای غم اگر مو شوی، پیش منت بار نیست
در شکرینهء یقین، سرکه انکار نیست

گر چه تو خون خواره‌ای، رهزن و عیاره‌ای
قبله ما غیر آن دلبر عیار نیست

کانِ شکرهاست او، مستی سرهاست او
ره نبرد با وی آنک مرغ شکرخوار نیست

هر که دلی داشته است، بنده دلبر شده است
هر که ندارد دلی، طالب دلدار نیست

کَل چه کند شانه را، چونک ورا موی نیست
پود چه کار آیدش، آنک ورا تار نیست

با سر میدان چه کار، آن که بود خرسوار؟
تا چه کند صیرفی، هر کش دینار نیست

جان کلیم و خلیل جانب آتش دوان
نار نماید، در او جز گل و گلزار نیست

ای غم از این جا برو، ور نه سرت شد گرو
رنگ شب تیره را تاب مه یار نیست

ای غم پرخار رو، در دل غمخوار رو
نقل بخیلانه‌ات طعمه خمار نیست

دیده غین تو تنگ، میمت از آن تنگتر
تنگ متاع تو را عشق خریدار نیست

ای غم شادی شکن پر شکرست این دهن
کز شکرآکندگی ممکن گفتار نیست

مولانا

ای غم اگر مو شوی پیش منت بار نیست
پر شکرست این مقام، هیچ تو را کار نیست

غصه در آن دل بود کز هوس او تهیست
غم همه آن جا رود کان بت عیار نیست

ای غم اگر زر شوی، ور همه شکر شوی
بندم لب، گویمت خواجه شکرخوار نیست

در دل اگر تنگیست، تنگ شکرهای اوست
ور سفری در دلست، جز بر دلدار نیست

ای که تو بی‌غم نه‌ای، می‌کن دفع غمش
شاد شو از بوی یار، کت نظر یار نیست

ماه ازل روی او بیت و غزل بوی او
بوی بود قسم آنک محرم دیدار نیست

مولانا

کِی؟

2006-12-05T21:10:00.000-08:00

تا درین زندان فانی زندگانی باشدت
کنج عزلت گیر تا گنج معانی باشدت

این جهان را ترک کن تا چون گذشتی زین جهان
این جهانت گر نباشد، آن جهانی باشدت

کام و ناکام این زمان در کام خود درهم شکن
تا به کام خویش فردا کامرانی باشدت

روزکی چندی چو مردان صبر کن در رنج و غم
تا که بعداز رنج، گنج شایگانی باشدت

روی خود را زعفرانی کن به بیداری شب
تا به روز حشر روی ارغوانی باشدت

گر به ترک عالم فانی بگویی مردوار
عالم باقی و ذوق جاودانی باشدت

صبحدم درهای دولتخانه‌ها بگشاده‌اند
عرضه کن گر آن زمان راز نهانی باشدت

تا کی از بی حاصلی ای پیرمرد بچه طبع
در هوای نفس مستی و گرانی باشدت؟

از تن تو کی شود این نفس سگ سیرت برون؟
تا به صورت خانه‌ء تن استخوانی باشدت

گر توانی کشت این سگ را به شمشیر ادب
زان پس ار تو دولتی جویی،نشانی باشدت

گر بمیری در میان زندگی عطاروار
چون درآید مرگ عین زندگانی باشدت

عیبِ جمال

2006-12-03T19:17:00.000-08:00

تو را سری است که با ما فرو نمی‌آید
مرا دلی که صبوری از او نمی‌آید

کدام دیده به روی تو باز شد همه عمر
که آب دیده به رویش فرو نمی‌آید

جز این قدر نتوان گفت بر جمال تو عیب
که مهربانی از آن طبع و خو نمی‌آید

چه جور کز خم چوگان زلف مشکینت
بر اوفتاده مسکین چو گو نمی‌آید

اگر هزار گزند آید از تو بر دل ریش
بد از منست که گویم نکو نمی‌آید

گر از حدیث تو کوته کنم زبان امید
که هیچ حاصل از این گفت و گو نمی‌آید

گمان برند که در عودسوز سینه من
بمرد آتش معنی که بو نمی‌آید

چه عاشقست که فریاد دردناکش نیست
چه مجلس است کز او های و هو نمی‌آید

به شیر بود مگر شور عشق سعدی را
که پیر گشت و تغیر در او نمی‌آید

انار

2006-11-30T16:46:00.000-08:00

در انار ِ عطرآگین
آسمانی متبلور هست
هر دانه
ستاره‌یی است
هر پرده
غروبی
آسمانی خشک و
گرفتار در چنگ سالیان

انار پستانی را ماند
که زمانش پوستواری کرده است
تا نوکش به ستاره ای مبدل شود
که باغستان‌ها را
روشنی بخشد
کندویی‌ست خُرد
که شان‌اش از ارغوان است
مگسان عسل آن را
از دهان زنان پرداخته‌اند
چون بترکد خندهء هزاران لب را
رها خواهد کرد

انار دلی را ماند
که بر کشتزارها می‌تپد
دلی شریف و خوار شمار
که در آن، پرنده‌گان به خطر نمی‌افتند
دلی که پوست‌اش
به سختی، همچون دل ماست
اما به آن که سوراخ‌اش کند
عطر و خون ِ فروردین را هدیه می‌کند

انار
گنج جَنّ ِ سالخورده‌ی چمنزاران سرسبز است
که در جنگلی پرت‌افتاده
با پریزادی از آن نگهبانی می‌کند
جنّ ِ سپید ریش
جامه‌یی عقیقی دارد
انار گنجی است
که برگ‌های سبز درخت نگهبانی می‌کنند
در اعماق، احجار گران‌بها
و در دل و اندرون، طلایی مبهم

سنبله، نان است
مسیح متجسد، زنده و مرده

درخت زیتون
شور ِ کار است و توانایی‌ست

سیب میوه‌ی شهوت است
میوه ابوالهول ِ گناه
چکاله‌ء قرن‌هاست
که تماس با شیطان را حفظ می‌کند

نارنج
از اندوه پلید گل‌ها سخنی می‌گوید
طلا و آتشی است که در پاکی ِ سپید ِ خویش
جانشین یکدیگر می‌شوند

تاک پرستش شهوات است
که به تابستان منجمد می‌شود
و کلیسایش تعمید می‌دهد
تا از آن شراب مقدس بسازد

شابلوط‌ها آرامش خانواده‌اند
به چیزهای گذشته می‌مانند
هیمه‌های پیرند که ترک برمی‌دارند
و زائرانی را مانند
که راه گم کرده باشند

بلوط شعر است
صفای زمان‌های از کار رفته
و به پریده رنگ طلایی
آرامش سازگاری‌ست

انار اما، خون است
خون قدسی ِ ملکوت
خون زمین است
مجروح از سوزن سیلاب‌ها
خون تند ِ بادهاست که می‌آیند
از قله‌ی سختی که بر آن چنگ درافکنده‌اند
خون اقیانوس ِ برآسوده و
خون دریاچه‌ی خفته
ماقبل تاریخ ِ خونی که در رگ ما جاری‌ست
در آن است
انگاره‌ی خون است
محبوس در حبابی سخت و ترش
که به شکلی مبهم
طرح دلی را دارد و هیاءت جمجمه‌ی انسانی را
انار شکسته
تو یکی شعله‌یی در دل ِ شاخ و برگ
خواهر جسمانی ِ ونوسی
و خندهء باغچه در باد
پروانگان به گرد تو جمع می‌آیند
چرا که آفتاب‌ات می‌پندارند
و از هراس آن که بسوزند
کرمکان حقیر از تو دوری می‌گزینند
تو نور ِ حیاتی و
ماده‌گی، میان میوه‌ها
ستاره‌یی روشن، که برق می‌زند
بر کناره‌ی جویبار عاشق

چه قدر بی‌شباهتم به تو من
ای شهوت شراره افکن بر چمن

لورکا-ترجمه شاملو

کَمْ لَبِثْتُمْ؟

2006-11-25T17:14:00.000-08:00

اِنَّهُ کَانَ فَرِیقٌ مِّنْ عِبَادِی
یَقُولُونَ رَبَّنَا آمَنَّا
فَاغْفِرْ لَنَا وَارْحَمْنَا
وَاَنتَ خَیْرُ الرَّاحِمِینَ

فَاتَّخَذْتُمُوهُمْ سِخْرِیًّا
حَتَّی اَنسَوْکُمْ ذِکْرِی
وَکُنتُم مِّنْهُمْ تَضْحَکُونَ

اِنِّی جَزَیْتُهُمُ الْیَوْمَ بِمَا صَبَرُوا
اَنَّهُمْ هُمُ الْفَائِزُونَ

قَالَ کَمْ لَبِثْتُمْ فِی الْاَرْضِ عَدَدَ سِنِینَ

قَالُوا لَبِثْنَا یَوْمًا اَوْ بَعْضَ یَوْمٍ
فَاسْاَلْ الْعَادِّینَ

قَالَ اِن لَّبِثْتُمْ اِلَّا قَلِیلًا
لَّوْ اَنَّکُمْ کُنتُمْ تَعْلَمُونَ

اَفَحَسِبْتُمْ اَنَّمَا خَلَقْنَاکُمْ عَبَثًا
وَاَنَّکُمْ اِلَیْنَا لَا تُرْجَعُونَ

فَتَعَالَی اللَّهُ الْمَلِکُ الْحَقُّ
لَا اِلَهَ اِلَّا هُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْکَرِیمِ

وَمَن یَدْعُ مَعَ اللَّهِ اِلَهًا آخَرَ
لَا بُرْهَانَ لَهُ بِهِ فَاِنَّمَا حِسَابُهُ عِندَ رَبِّهِ
اِنَّهُ لَا یُفْلِحُ الْکَافِرُونَ

وَقُل رَّبِّ اغْفِرْ وَارْحَمْ
وَاَنتَ خَیْرُ الرَّاحِمِینَ

گروهى از بندگانم مى‏گفتند
پروردگارا! ما ايمان آورديم
ما را ببخش و بر ما رحم كن
و تو بهترين رحم كنندگانی

اما شما آنها را به باد مسخره گرفتيد
تا شما را از ياد من غافل كردند
و شما به آنان مى‏خنديديد

ولى من امروز آنها را
بخاطر صبر و استقامتشان پاداش دادم
آنها پيروز و رستگارند

مى‏گويد:چند سال در روى زمين توقف كرديد؟

مى‏گويند: تنها به اندازه يك روز
، يا قسمتى از يك روز
از آنها كه مى‏توانند بشمارند بپرس

مى‏گويد: شما مقدار كمى توقف نموديد
اگر مى‏دانستيد

آيا گمان كرديد شما را بيهوده آفريده‏ايم
و بسوى ما باز نمى‏گرديد؟

پس برتر است خداوندى كه
فرمانرواى حق است
معبودى جز او نيست
و او پروردگار عرش كريم است

و هر كس معبود ديگرى را با خدا بخواند
حساب او نزد پروردگارش خواهد بود
يقينا كافران رستگار نخواهند شد

و بگو: پروردگارا! مرا ببخش و رحمت كن
و تو بهترين رحم كنندگانى

23:109-118

قد جفّ القلم

2006-11-19T08:39:00.000-08:00

...
!ای دریده پوستین یوسفان
گر بدرد گرگت، آن از خویش دان

زانک می‌بافی همه‌ساله بپوش
زانک می‌کاری همه ساله بنوش

فعل توست این غصه‌های دم به دم
این بود معنی قد جفّ القلم

که نگردد سنت ما از رشد
نیک را نیکی بود، بد راست بد

کار کن هین! که سلیمان زنده است
تا تو دیوی تیغ او برنده است

چون فرشته گشته از تیغ آمنیست
از سلیمان هیچ او را خوف نیست

حکم او بر دیو باشد نه ملک
رنج در خاکست نه فوق فلک
...

دفتر پنجم

حرارت یک سیب

2006-11-18T13:45:00.000-08:00

و در کدام زمین بود
که روی هیچ نشستیم
و در حرارت یک سیب دست ورو شستیم؟

سهراب

صبر کن والله اعلم بالصواب

2006-11-16T00:27:00.000-08:00

صبرکردن لقمان چون دید
کی داود حلقه‌ها می‌ساختاز سوال کردن
با این نیت کی صبر از سوال موجب فرج باشد

رفت لقمان سوی داود صفا
دید کو می‌کرد ز آهن حلقه‌ها

جمله را با همدگر در می‌فکند
ز آهن پولاد آن شاه بلند

صنعت زراد او کم دیده بود
درعجب می‌ماند وسواسش فزود

کین چه شاید بود وا پرسم ازو
که چه می‌سازی ز حلقه تو بتو

باز با خود گفت صبر اولیترست
صبر تا مقصود زوتر رهبرست

چون نپرسی زودتر کشفت شود
مرغ صبر از جمله پران‌تر بود

ور بپرسی دیرتر حاصل شود
سهل از بی صبریت مشکل شود

چونک لقمان تن بزد هم در زمان
شد تمام از صنعت داود آن

پس زره سازید و در پوشید او
پیش لقمان کریم صبرخو

گفت این نیکو لباسست ای فتی
درمصاف و جنگ دفع زخم را

گفت لقمان صبر هم نیکو دمی است
که پناه و دافع هر جا غمی است

صبر را با حق قرین کرد ای فلان
آخر والعصر را آگه بخوان

صد هزاران کیمیا حق آفرید
کیمیایی همچو صبر آدم ندید

دفتر سوم

عمری بود آن لحظه

2006-11-14T22:32:00.000-08:00

حافـظ لب لعلش چو مرا جان عزیز است
عمری بود آن لحظه که جان را به لب آرم

به یاد گُلم

2006-11-12T18:47:00.000-08:00

به یاد گُلم، که در فراقش می گریست
:و برایش خواندم تا کودکانه خوابید

شرح این بگذارم و گیرم گله
از جفای آن نگار ده دله

نالم ایرا ناله‌ها خوش آیدش
از دو عالم ناله و غم بایدش

چون ننالم تلخ از دستان او
چون نیم در حلقه‌ی مستان او

چون نباشم همچو شب بی روز او
بی وصال روی روز افروز او

ناخوش او خوش بود در جان من
جان فدای یار دل‌رنجان من

عاشقم بر رنج خویش و درد خویش
بهر خشنودی شاه فرد خویش

خاک غم را سرمه سازم بهر چشم
تا ز گوهر پر شود دو بحر چشم

اشک کان از بهر او بارند خلق
گوهرست و اشک پندارند خلق

من ز جان جان شکایت می‌کنم
من نیم شاکی روایت می‌کنم

دل همی‌گوید کزو رنجیده‌ام
وز نفاق سست می‌خندیده‌ام

راستی کن ای تو فخر راستان
ای تو صدر و من درت را آستان

آستانه و صدر در معنی کجاست
ما و من کو آن طرف کان یار ماست

ای رهیده جان تو از ما و من
ای لطیفه‌ی روح اندر مرد و زن

مرد و زن چون یک شود آن یک توی
چونک یکها محو شد انک توی

این من و ما بهر آن بر ساختی
تا تو با خود نرد خدمت باختی

تا من و توها همه یک جان شوند
عاقبت مستغرق جانان شوند

این همه هست و بیا ای امر کن
ای منزه از بیا و از سخن

جسم جسمانه تواند دیدنت
در خیال آرد غم و خندیدنت

دل که او بسته‌ی غم و خندیدنست
تو مگو کو لایق آن دیدنست

آنک او بسته‌ی غم و خنده بود
او بدین دو عاریت زنده بود

باغ سبز عشق کو بی منتهاست
جز غم و شادی درو بس میوه‌هاست

عاشقی زین هر دو حالت برترست
بی بهار و بی خزان سبز و ترست

دفتر اول

یَوْمَ الْآزِفَةِ

2006-11-10T20:49:00.000-08:00

الْیَوْمَ تُجْزَی کُلُّ نَفْسٍ بِمَا کَسَبَتْ
لَا ظُلْمَ الْیَوْمَ اِنَّ اللَّهَ سَرِیعُ الْحِسَابِ

وَاَنذِرْهُمْ یَوْمَ الْآزِفَةِ
اِذِ الْقُلُوبُ لَدَی الْحَنَاجِرِ
کَاظِمِینَ مَا لِلظَّالِمِینَ مِنْ حَمِیمٍ
وَلَا شَفِیعٍ یُطَاعُ

یَعْلَمُ خَائِنَةَ الْاَعْیُنِ
وَمَا تُخْفِی الصُّدُورُ

وَاللَّهُ یَقْضِی بِالْحَقِّ
وَالَّذِینَ یَدْعُونَ مِن دُونِهِ لَا یَقْضُونَ بِشَیْءٍ
اِنَّ اللَّهَ هُوَ السَّمِیعُ الْبَصِیرُ

اَوَ لَمْ یَسِیرُوا فِی الْاَرْضِ
فَیَنظُرُوا کَیْفَ کَانَ عَاقِبَةُ الَّذِینَ کَانُوا مِن قَبْلِهِمْ
کَانُوا هُمْ اَشَدَّ مِنْهُمْ قُوَّةً وَآثَارًا فِی الْاَرْضِ
فَاَخَذَهُمُ اللَّهُ بِذُنُوبِهِمْ
وَمَا کَانَ لَهُم مِّنَ اللَّهِ مِن وَاقٍ

امروز هر كس در برابر كارى كه انجام داده
پاداش داده مى‏شود

امروز هيچ ظلمى نيست
خداوند سريع الحساب است

و آنها را از روز نزديك بترسان
هنگامى كه از شدت وحشت دلها به گلوگاه مى‏رسد
و تمامى وجود آنها مملو از اندوه مى‏گردد
براى ستمكاران دوستى وجود ندارد
و نه شفاعت كننده‏اى كه شفاعتش پذيرفته شود

او چشمهايى را كه به خيانت مى‏گردد
و آنچه را سينه‏ها پنهان مى‏دارند، مى‏داند

خداوند به حق داورى مى‏كند،
و معبودهايى را كه غير از او مى‏خوانند, هيچ گونه داورى ندارند

خداوند شنوا و بيناست
آيا آنها روى زمين سير نكردند تا ببينند
عاقبت كسانى كه پيش از آنان بودند چگونه بود؟
آنها در قدرت و ايجاد آثار مهم در زمين از اينها برتر بودند
ولى خداوند ايشان را به گناهانشان گرفت
و در برابر عذاب او مدافعى نداشتند

40:17-21

طلاییه

2006-11-10T20:42:00.000-08:00

بنی آدم اعضای یکدیگرند
که در آفرینش زیک گوهرند
چو عضوی به درد آورد روزگار
دگر عضوها را نماند قرار

سعدی

راه

2006-11-05T12:52:00.000-08:00

راه بود و راه ـ اين هر جايي افتاده ـ اين همزاد پاي آدم خاكي؛

برف بود و برف ـ اين آشوفته پيغام ـ اين پيغام سرد پيري و پاكي؛

و سكوت ساكت و آرام

كه غم آور بود و بي فرجام

راه مي رفتيم و من با خويشتن گه گاه مي گفتم
«!كو ببينم لولي اي لولي
اين تويي آيا ـ بدين شنگي و شنگولي

سالك اين راه پر هول دراز آهنگ؟» و من بودم
كه بدينسان خستگي نشناس
مي سپردم راه و خوش بي خويشتن بودم

........

خوب يادم نيست
تا كجاها رفته بودم، خوب يادم نيست
اين كه فريادي شنيدم يا هوس كردم
كه كنم رو باز پس، رو باز پس كردم
پيش چشمم چيست اينك؟ راه پيموده
پهندشت برف پوش راه من بوده
گام هاي من بر آن نقش من افزوده
چند گامي بازگشتم، برف مي باريد

...

جاي پاها تازه بود، اما

برف مي باريد

باز مي گشتم

برف مي باريد

جاي پاها ديده مي شد ليك

باز مي گشتم

برف مي باريد

برف مي باريد. مي باريد. مي باريد

جاي پاهاي مرا هم برف پوشانده ست

اخوان ثالث

میان ماه من تا ماه گردون

2006-10-09T08:21:00.000-07:00

بنامیزد به چشم من چنانی
که نیکوتر ز ماه آسمانی

اگر چون دیده و دل بودیم دی
بیا کامروز چون جان جهانی

به یک دل وصلت ارزانم برآمد
چه می‌گویم، به صد جان رایگانی

اگر با من نیی، بی‌تو نیم من
عجب هم در میان هم بر کرانی

خیالت رنجه گردد گه گه آخر
تو نیز این ماه‌گر خواهی توانی

ترا بر من به دل باشد که یارم
مرا از تو گذر نبود که جانی

من از تو روی برگشتن ندانم
تو گر برگردی از من آن تو دانی

انوری

الله مدد

2006-10-08T14:02:00.000-07:00

:برای زهورای اهورایی

!دلتنگم
آنچنان که جسارت نوشتن دارم
و تو نیستی تا بشنویم
با حوصله، چون همیشه
و بخوانیم، چون همیشه

ای کاش سرودن می دانستم
یا بربط نواختن
تا همنوا با "دریا نوردان کهن" بگریم

که نه از مردن برگ
و نه از مردن تن
که من از مردن دل می ترسم

و می ترسم آرام نگیرد به یاد خدا
و می ترسم از گم شدن در سرابِ آینده

خسته ام
و این بار خواب را هم مرهمی نمی یابم
آب نباتِ دویدن تلخ است
رمضان را نیز دیگر سزاوار نیستم

"مددی "ای کوکب هدایت

واثق

2006-10-08T08:07:00.000-07:00

منم که شهره شهرم به عشق ورزیدن
منم که دیده نیالوده ام به بد دیدن

وفا کنیم و ملامت کشیم و خوش باشیم
که در طریقت ما کافری است رنجیدن

به پیر میکده گفتم که چیست راه نجات؟
بخواست جام می و گفت راز پوشیدن

مراد دل ز تماشای باغ عالم چیست؟
بدست مردم چشم از رخ تو گل چیدن

به می پرستی از آن نقش خود زدم بر آب
که تا خراب کنم نقش خود پرستیدن

به رحمت سر زلف تو واثقم ور نه
کشش چو نبود از آن سو چه سود کوشیدن؟

عنان بمیکده خواهیم تافت زین مجلس
که وعظ بی عملان واجبست نشنیدن

ز خط یار بیاموز مهر با رخ خوب
که گرد عارض خوبان خوشست گردیدن

مبوس جز لب ساقی و جام می حافظ
که دست زهد فروشان خطاست بوسیدن

حرز ازلی

2006-10-07T17:47:00.000-07:00

تا کی روم از عشق تو شوریده به هر سوی
تا کی دوم از شور تو دیوانه به هر کوی

صد نعره همی‌آیدم از هر بن مویی
خود در دل سنگین تو نگرفت سر موی

بر یاد بناگوش تو بر باد دهم جان
تا باد مگر پیش تو بر خاک نهد روی

سرگشته چو چوگانم و در پای سمندت
می‌افتم و می‌گردم چون گوی به پهلوی

خود کشته ابروی توام من به حقیقت
گر کشتنیم بازبفرمای به ابروی

آنان که به گیسو دل عشاق ربودند
از دست تو در پای فتادند چو گیسوی

تا عشق سرآشوب تو همزانوی ما شد
سر برنگرفتم به وفای تو ز زانوی

بیرون نشود عشق توام تا ابد از دل
کاندر ازلم حرز تو بستند به بازوی

عشق از دل سعدی به ملامت نتوان برد
گر رنگ توان برد به آب از رخ هندوی

حديثِ دردِ فراق

2006-10-05T01:53:00.000-07:00

اگر، نــــه روی دل انـــدر بــــرابــرت دارم
من اين نماز، حساب نمــــاز نشمــــارم

زعشق روی تو من رو به قبله آوردم
وگرنه من ز نماز و ز قبله بيزارم

مراد من زنماز، آن بـــود كــــه در خلــوت
حديث درد فــــراق تـــو، با تو بگذارم

وگرنه ايـــن چـــه نمـــازي بود كه من با تو
نشسته روی به محـــراب و دل به بازارم

نمــــاز كـن به صفت، چون فرشته بايد و من
هنوز در صفت ديــو ودد گـــرفتـــارم

كسي كه جامه به سگ بر زند، نمازی نيست
!نماز من، كه پذيــرد؟ كه در بغل دارم

ازين نماز ريايی چنــــان خجــــل شـــده‌ام
كه در بــرابـــر رويـت نظـــر نمی‌آرم

منسوب به مولانا

از پهلوی خود می‌خوری

2006-10-02T16:40:00.000-07:00

قصهء عطاری کی سنگ ترازوی او گِل سرشوی بود
و دزدیدن مشتری گِلخوار از آن گِل
هنگام سنجیدن شکر دزدیده و پنهان

پیش عطاری یکی گِلخوار رفت
تا خَرد ابلوج قند خاص زفت

پس بر عطار طرار دودل
موضع سنگ ترازو بود گِل

گفت: گِل سنگ ترازوی منست
گر ترا میل شکر بخریدنست

گفت: هستم در مهمّی قندجو
سنگ میزان هر چه خواهی باش گو

گفت با خود پیش آنک گِلخورست
سنگ چه بود گِل نکوتر از زرست

هم‌چو آن دلاله که گفت ای پسر
نو عروسی یافتم بس خوب‌فر

سخت زیبا لیک هم یک چیز هست
که آن ستیره دختر حلواگرست

گفت بهتر این چنین خود گر بود
دختر او چرب و شیرین‌تر بود

گر نداری سنگ و سنگت از گِلست
این به و به گل مرا میوه‌ی دلست

اندر آن کفه‌ء ترازو ز اعتداد
او به جای سنگ آن گل را نهاد

پس برای کفهء دیگر به دست
هم به قدر آن شکر را می‌شکست

چون نبودش تیشه‌ای او دیر ماند
مشتری را منتظر آنجا نشاند

رویش آن سو بود گلخور ناشکفت
گل ازو پوشیده دزدیدن گرفت

ترس ترسان که نباید ناگهان
چشم او بر من فتد از امتحان

دید عطار آن و خود مشغول کرد
که فزون‌تر دزد هین ای روی‌زرد

گر بدزدی وز گل من می‌بری
رو که هم از پهلوی خود می‌خوری

تو همی ترسی ز من لیک از خری
من همی‌ترسم که تو کمتر خوری

گرچه مشغولم چنان احمق نیم
که شکر افزون کشی تو از نیم

چون ببینی مر شکر را ز آزمود
پس بدانی احمق و غافل که بود

مرغ زان دانه نظر خوش می‌کند
دانه هم از دور راهش می‌زند

کز زنای چشم حظی می‌بری
نه کباب از پهلوی خود می‌خوری؟

این نظر از دور چون تیرست و سم
عشقت افزون می‌شود صبر تو کم

مال دنیا، دام مرغان ضعیف
ملک عقبی، دام مرغان شریف

تا بدین ملکی که او دامست ژرف
در شکار آرند مرغان شگرف

من سلیمان می‌نخواهم ملکتان
بلک من برهانم از هر هلکتان

کین زمان هستید خود مملوک ملک
مالک ملک آنک بجهید او ز هلک

بازگونه ای اسیر این جهان
نام خود کردی امیر این جهان

ای تو بنده‌ء این جهان محبوس جان
چند گویی خویش را خواجه‌ء جهان

دفتر چهارم

فضل حق

2006-10-02T16:30:00.000-07:00

این نماز و روزه و حج و جهاد
هم گواهی دادنست از اعتقاد

این زکات و هدیه و ترک حسد
هم گواهی دادنست از سرّ خود

خوان و مهمانی پی اظهار راست
کای مهان! ما با شما گشتیم راست

هدیه‌ها و ارمغان و پیش‌کش
شد گواه آنک هستم با تو خوش

هر کسی کوشد به مالی یا فسون
چیست؟ دارم گوهری در اندرون

گوهری دارم ز تقوی یا سخا
این زکات و روزه در هر دو گوا

روزه گوید کرد تقوی از حلال
در حرامش دان که نبود اتصال

وان زکاتش گفت کو از مال خویش
می‌دهد، پس چون بدزدد ز اهل کیش؟

گر به طرّاری کند پس دو گواه
جرح شد در محکمه‌ء عدل اله

هست صیّاد ار کند دانه نثار
نه ز رحم و جود بل بهر شکار

هست گربه‌ء روزه‌دار اندر صیام
خفته کرده خویش بهر صید خام

کرده بدظن زین کژی صد قوم را
کرده بدنام اهل جود و صوم را

فضل حق با این که او کژ می‌تند
عاقبت زین جمله پاکش می‌کند

سبق برده رحمتش وان غدر را
داده نوری که نباشد بدر را

کوششش را شسته حق زین اختلاط
غسل داده رحمت او را زین خباط

تا که غفّاری او ظاهر شود
مغفری کلیش را غافر شود

آب بهر این ببارید از سماک
تا پلیدان را کند از خبث پاک

دفتر پنجم

لَن تَرَانِی

2006-09-20T20:57:00.000-07:00

وَلَمَّا جَاء مُوسَی لِمِیقَاتِنَا وَکَلَّمَهُ رَبُّهُ
قَالَ رَبِّ اَرِنِی اَنظُرْ اِلَیْکَ
قَالَ لَن تَرَانِی وَلَکِنِ انظُرْ اِلَی الْجَبَلِ
فَاِنِ اسْتَقَرَّ مَکَانَهُ فَسَوْفَ تَرَانِی
فَلَمَّا تَجَلَّی رَبُّهُ لِلْجَبَلِ
جَعَلَهُ دَکًّا وَخَرَّ موسَی صَعِقًا
فَلَمَّا اَفَاقَ قَالَ سُبْحَانَکَ تُبْتُ اِلَیْکَ
وَاَنَاْ اَوَّلُ الْمُوْمِنِینَ

هنگامى كه موسى به ميعادگاه ما آمد
و پروردگارش با او سخن گفت
عرض كرد: پروردگارا! خودت را به من نشان ده
تا تو را ببينم
گفت: هرگز مرا نخواهى ديد! ولى به كوه بنگر
اگر در جاى خود ثابت ماند، مرا خواهى ديد
اما هنگامى كه پروردگارش بر كوه جلوه كرد
آن را همسان خاك قرار داد; و موسى مدهوش به زمين افتاد
چون به هوش آمد، گفت :خداوندا! منزهى تو
من به سوى تو بازگشتم
و من نخستين مؤمنانم

آغازی نو

2006-09-02T20:24:00.000-07:00

...آغازی نو
چنان که بارها
و نه چنان که بارها
وهمچنان امیدوارِ‌‌‌ رحمتش
و‌توکّّل به عفو و هدایتش

بیا بیا

2006-09-02T12:36:00.000-07:00

بیا بیا که شدم در غم تو سودایی
درآ درآ که به جان آمدم ز تنهایی

عجب عجب که برون آمدی به پرسش من
ببین ببین که چه بی‌طاقتم ز شیدایی

بده بده که چه آورده‌ای به تحفه مرا
بنه بنه بنشین تا دمی برآسایی

مرو مرو چه سبب زود زود می‌بروی
بگو بگو که چرا دیر دیر می‌آیی

نفس نفس زده‌ام ناله‌ها ز فرقت تو
زمان زمان شده‌ام بی‌رخ تو سودایی

مجو مجو پس از این زینهار راه جفا
مکن مکن که کشد کار ما به رسوایی

برو برو که چه کژ می‌روی به شیوه گری
بیا بیا که چه خوش می‌خمی به رعنایی

مولانا

یوسفِ جمال

2006-09-02T12:23:00.000-07:00

دل دل دل تو دل مرا مرنجان
چرا چرا چه معنی مرا کنی پریشان

بیا بیا و بازآ به صلح سوی خانه
مرو مرو ز پیشم کتف چنین مجنبان

تو صد شکرستانی ترش چه کردی ابرو؟
سبکتر از صبایی چرا شوی گران جان؟

منم کنون ز عشق رخت چو گلشن تو
فراز سرو و گلشن چو صد هزاردستان

بیا بیا دمم ده که دمدمه لطیفت
حیات دل فزاید مرا چو آب حیوان

بیار عشوه اینک بهای عشوه صد جان
هزار جان به ارزد زهی متاع ارزان

تو عقل عقل مایی چرا ز ما جدایی
سری که عقل از او شد نه گیج ماند و حیران

ستون این سرایی ز در برون چرایی
سرا که بی‌ستون شد نه پست گشت ویران

تو ماه آسمانی و ما شبیم تاری
شبی که مه نباشد غلس بود فراوان

تو پادشاه شهری و ما کنار شهری
چو شهر ماند بی‌شه چه سر بود چه سامان

مها تویی سلیمان فراق و غم چو دیوان
چو دور شد سلیمان نه دست یافت شیطان

تویی به جای موسی و ما تو را عصایی
بجز به کف موسی عصا نیافت برهان

مسیح خوش دمی تو و ما ز گل چو مرغی
دمی بدم تو بر ما بر اوج بین تو جولان

تو نوح روزگاری و ما چو اهل کشتی
چو نوح رفت کشتی کجا رهد ز طوفان

تویی خلیل ای جان همه جهان پرآتش
که بی‌خلیل آتش نمی‌شود گلستان

تو نور مصطفایی و کعبه پربتان شد
هلا بیا برون کن بتان ز بیت رحمان

تو یوسف جمالی و چشم خلق بسته
نظر ز تو گشاید چو چشم پیر کنعان

تو گوهر صفایی و ما صدف به گردت
صدف چه قیمت آرد چو رفت گوهر کان

تو جان آفتابی که او است جان عالم
سزد گرت بگویم که جان جان کیهان

به غیب باشد ایمان تو غیب را عیانی
که عین عین عینی و اصل اصل ایمان